Wprowadzenie. Brodawczak naskórkowy jest jednostką chorobową często spotykaną w praktyce lekarskiej, jednak rzadko diagnozowaną w badaniu histopatologicznym. Zmiany te nierzadko są mylnie rozpoznawane makroskopowo jako włókniaki, brodawki wirusowe, znamiona naskórkowe brodawkujące bądź kłykciny kończyste. Synonimami używanymi w mianownictwie medycznym są acanthopapilloma lub papilloma epidermale. W ostatnim czasie pojawiły się doniesienia dotyczące problemu chirurgicznego usuwania zmian o charakterze brodawczaków naskórkowych, szczególnie w grupie najmłodszych pacjentów. Wydaje się, że laserochirurgiczne usuwanie zmian jest zabiegiem niebolesnym, dobrze tolerowanym przez pacjentów i możliwym do wykonania nawet przy stosunkowo rozległych zmianach w warunkach ambulatoryjnych. Metoda ta pozwala uzyskać dobre efekty kosmetyczne i jest najlepszą opcją terapeutyczną w przypadku papilloma epidermale.

Cel pracy. Określenie w materiale uzyskanym przez NZOZ Med-Laser liczby zmian o charakterze keratopapilloma, papilloma digitatum, papilloma condylomatoides, usuniętych laserem CO₂ lub chirurgicznie, z analizą danych demograficznych pacjentów, lokalizacji zmian i najczęstszych rozpoznań makroskopowych.

Materiał i metodyka. Retrospektywna analiza wyników badań histopatologicznych wykonanych w NZOZ Med-Laser w Lublinie w latach 2005–2012.

Wyniki. W przeanalizowanych 4986 wynikach badań histopatologicznych stwierdzono 131 zmian o typie brodawczaka naskórkowego, co stanowi około 2,6% zmian usuwanych w ośrodku autorów. Najczęściej (103 zmiany) stwierdzano histopatologicznie keratopapilloma, a ponadto papilloma digitatum (20) i papilloma condylomatoides (8). Wykazano, że najczęstszą zmianą z grupy brodawczaków naskórkowych rozpoznawaną przez histopatologa było keratopapilloma (2,0% zmian chorobowych na skórze usuwanych w ośrodku autorów).

Wnioski. Wyniki naszych badań wskazują, że zmiany o charakterze brodawczaków naskórkowych mają tendencję do pojawiania się w starszym wieku, szczególnie powyżej 60. roku życia. Najczęstszą lokalizacją wykwitów jest twarz, szczególnie powieki oraz okolice czołowa i skroniowa. W obrębie skóry poddawanej przewlekłemu drażnieniu i w pobliżu otworów naturalnych należy je przede wszystkim różnicować z kłykcinami kończystymi.