Wprowadzenie

DSM-5/APA wskazuje trzy wrażliwe laboratoryjne markery intensywnego picia, które są przydatne przy diagnozowaniu zaburzeń związanych z używaniem alkoholu: wskaźnik średniej objętości krwinki czerwonej (MCV), gamma-glutamylotransferaza (GGT) i transferyna z niedoborem węglowodanów (CDT). Celem badania było ustalenie odsetka nieprawidłowych wartości łatwo dostępnych testów laboratoryjnych dla MCV i GGT wśród pacjentów uzależnionych od alkoholu w momencie przyjęcia do leczenia.

Materiał i metody

Badaniem objęto 543 pacjentów, których średnia wieku wynosiła 45 lat (SD ± 12,3 roku); 72% stanowili mężczyźni. Rozpoznanie kliniczne uzależnienia od alkoholu określano według kryteriów ICD-10/WHO.

Wyniki

Podwyższone wartości MCV wykryto u 44% pacjentów, a GGT u 50% z nich. Co najmniej jeden marker był zwiększony u 64% pacjentów.

Wnioski

Znaczny odsetek pacjentów uzależnionych od alkoholu miał prawidłowe wartości MCV i GGT w momencie przyjęcia do leczenia. Wyniki wskazują na istotną, ale tylko wspierającą rolę tych markerów laboratoryjnych w ocenie zaburzeń używania alkoholu. W rozpoznawaniu uzależnienia od alkoholu kluczową rolę odgrywa kliniczna ocena stanu pacjenta według aktualnych kryteriów diagnostycznych.