Wstęp

Badano bezdomnych mężczyzn żyjących w Teheranie – zachowania seksualne, czynniki ryzyka prostytucji i związane z tym zmienne.

Materiał i metody

W latach 2017–2018 przeprowadzono badanie przekrojowe na grupie 247 bezdomnych mężczyzn (18–55 lat) mieszkających w tymczasowych schroniskach w południowo-wschodniej części Teheranu. Częściowo ustrukturyzowany wywiad zawierał pytania dotyczące danych społeczno- -demograficznych, stanu zdrowia i poziomu zagrożenia prostytucją. W analizie danych posłużono się SPSS-22, przy użyciu statystyk opisowych, analizy korelacji i wielowymiarowych regresji.

Wyniki

Średnia wieku uczestników wynosiła 37,5 roku, a średni czas trwania bezdomności – 3,7 roku. Większość z nich to osoby samotne z wykształceniem podstawowym i z doświadczeniem pobytu w więzieniu. Najczęstszym powodem uprawiania prostytucji przez bezdomnych było ubóstwo, a w szczególności konieczność zaopatrzenia się w substancje, od których byli uzależnieni, głównie metamfetaminę, heroinę i tytoń (papierosy). Stwierdzono korelację między prostytucją a ryzykownymi zachowaniami seksualnymi, nadużywaniem narkotyków, zaburzeniami psychicznymi i infekcjami (p < 0,05).

Omówienie

Jak wykazano również w innych badaniach, problemy psychiczne i nadużywanie substancji psychoaktywnych stanowią czynnik ryzyka prostytucji. Bezdomność wiąże się z nadużywaniem substancji psychoaktywnych, a prostytucja jest głównym źródłem dochodu osób bezdomnych. Tak więc zaburzenia psychiczne, nadużywanie narkotyków i bezdomność tworzą błędne koło – pobudzają się wzajemnie, zwiększając ryzyko prostytucji i jej rozpowszechniania.

Wnioski

Bezdomność, a w konsekwencji prostytucja bardzo ułatwiają rozprzestrzenianie się HIV/AIDS i zapalenia wątroby. Zapewnienie dachu nad głową, możliwość zatrudnienia oraz wsparcie społeczne i medyczne mogłyby chronić bezdomnych przed zaburzeniami psychicznymi i nadużywaniem narkotyków, zmniejszając tym samym niebezpieczeństwo ryzykownych zachowań seksualnych.