Wprowadzenie . Scleromyxedema jest przewlekłą chorobą zaliczaną do mucynoz. Kryteria jej rozpoznania to: charakterystyczne twardzino- podobne zmiany skórne, gammopatia monoklonalna bez współistniejących zaburzeń funkcji tarczycy, a w badaniu histopatologicznym rozplem fibroblastów i złogi mucyny w przestrzeniach międzykomórkowych.

Cel pracy . Przedstawienie dwóch przypadków scleromyxedema o różnym obrazie klinicznym.

Opis przypadku . Przedstawiamy dwóch pacjentów chorujących na scleromyxedema: 67-letniego, u którego klinicznie dominowały stwardnienia, oraz 53-letniego z przewagą wykwitów o charakterze grudek. U każdego z chorych stosowano odmienną, indywidualnie dobraną terapię. Pierwszemu podawano początkowo prednizon i chlorambucil, a następnie pulsy prednizonu i cyklofosfamidu, drugi był leczony pulsami melfalanu. Stosowane leczenie doprowadziło do stłumienia procesu chorobowego, zwolniło jego postęp, jednak nie spowodowało remisji.

Wnioski . Niezależnie od obrazu klinicznego leczenie scleromyxedema nastręcza trudności w związku z ograniczoną skutecznością stosowanych metod, ich działaniami niepożądanymi lub ograniczoną dostępnością.