Wstęp

Negatywne konotacje pojęcia hazardzista w Polsce oraz określone role przypisywane starszym kobietom skłaniają do zainteresowania się tym, w jaki sposób postrzegają one uprawianie przez siebie hazardu, czy zauważają związane z tym zagrożenia oraz jak to postrzeganie jest zróżnicowane w zależności od nasilenia problemowego uprawiania hazardu.

Materiał i metody

Przeprowadzono badania jakościowe wśród 34 emerytowanych kobiet z zaburzeniem i bez zaburzenia uprawiania hazardu. Wykorzystano metodę wywiadu pogłębionego, a uzyskany materiał poddano analizie tematycznej.

Wyniki

Kobiety z zaburzeniem i bez zaburzenia uprawiania hazardu postrzegają hazard odmiennie, mają jednak tendencję do minimalizowania jego negatywnych skutków. Kobiety z obu grup prezentują krańcowe postawy – od pełnej świadomości zagrożeń w grupie kobiet bez zaburzenia do całkowitego negowania ich przez kobiety z zaburzeniem grania. Zasadniczo jednak to starsze kobiety z zaburzeniem grania wykazują większą świadomość szkód powodowanych przez hazard, lecz nie szukają pomocy.

Omówienie

Trudności kobiet na emeryturze uprawiających hazard problemowo dotyczące zwracania się o pomoc mogą wynikać z uwarunkowanych kulturowo oczekiwań wobec nich. Od starszych kobiet wymaga się tzw. mądrości życiowej, a często także opieki nad wnukami. Hazard jest czymś stygmatyzującym i wstydliwym. Literatura przedmiotu potwierdza to, że kobiety, niezależnie od wieku, mają tendencję do samodzielnego radzenia sobie z problemami hazardowymi.

Wnioski

Starsze kobiety niechętnie się przyznają do uprawiania hazardu, ponieważ jest to temat tabu. Stanowi to ważny czynnik ryzyka ze względu na odroczenie poszukiwania profesjonalnej pomocy w sytuacji rozwoju zaburzenia. Problemy hazardowe dotyczą wszystkich grup wiekowych, a działania profilaktyczne powinny być dostosowane do potrzeb poszczególnych grup.