Kiła (syphilis, lues) jest układową chorobą bakteryjną wywołaną przez krętka bladego (Treponema pallidum subsp. pallidum) przenoszoną głównie poprzez kontakty seksualne lub u kobiet w ciąży przez łożysko na płód. Ze względu na bogatą symptomatologię obejmującą skórę oraz błony śluzowe diagnostyka i leczenie kiły powinny pozostawać w kompetencjach specjalistów z zakresu dermatologii i wenerologii. Częstość zachorowań na kiłę od kilku lat stale się zwiększa, co powoduje, że choroba jest istotnym problemem epidemiologicznym współczesnej medycyny. W przeciwieństwie do wielu innych chorób zakaźnych, dotychczas nie opracowano metod hodowli czynnika etiologicznego kiły. Standardem diagnostycznym są metody pośrednie, takie jak odczyny serologiczne. Testy serologiczne wykorzystywane są również w monitorowaniu efektów leczenia. Złotym standardem terapeutycznym w kile jest penicylina podawana parenteralnie. W części pierwszej rekomendacji omówiono szczegółowo obraz kliniczny, postępowanie diagnostyczne i lecznicze w przypadku kiły wczesnej i późnej z wyłączeniem kiły ośrodkowego układu nerwowego oraz kiły u kobiet w ciąży.