Wstęp: Oparzenie jest najczęściej występującym urazem u dzieci. Urazy wywołane płomieniem to główna przyczyna incydentalnych zgonów w domu dzieci w wieku od roku do 14 lat. Klasyfikacja oparzeń obejmuje podział ze względu na przyczynę powstania, powierzchnię, głębokość i umiejscowienie oparzenia oraz ciężkość urazu. Leczenie ran oparzeniowych jest długotrwałe i wymaga holistycznej opieki medycznej. Podstawowe metody rehabilitacyjne, takie jak pozycjonowanie, szynowanie, kinezyterapia, masaż, presoterapia oraz fizykoterapia, pomagają przeciwdziałać powikłaniom występującym po urazie oparzeniowym. Praca składa się z dwóch części, z których pierwsza jest teoretyczna i zawiera opis metod rehabilitacyjnych stosowanych u pacjentów po oparzeniu, natomiast drugą część stanowi opis przypadku. Celem pracy było przedstawienie informacji dotyczącej kompleksowego postępowania rehabilitacyjnego z dzieckiem oparzonym.

Materiał i metody: Badanie dotyczy opisu przypadku 4,5-

-letniego chłopca z oparzeniem stopnia IIa/IIb obejmującym 15% całkowitej powierzchni ciała (total body surface area – TBSA): brodę, przednią powierzchnię szyi i klatki piersiowej, nadbrzusze i częściowo lewe ramię. Przedstawiono retrospektywny zarys prowadzonego leczenia i rehabilitacji przez okres 2 lat w Dziecięcym Uniwersyteckim Szpitalu w Krakowie. Praca zawiera także szczegółową ocenę czynnościową pacjenta i plan rehabilitacji przeprowadzonej po 5 latach i 5 miesiącach od doznanego urazu. Materiał badawczy pochodził z kart informacyjnych leczenia klinicznego, historii choroby oraz skierowań na zabiegi rehabilitacyjne.

Wyniki: Badanie pacjenta po 5 latach i 5 miesiącach od urazu wykazało bardzo dobry stan ogólny oraz dobry stan blizn pooparzeniowych.

Wnioski: Długotrwałe i systematyczne leczenie zachowawcze oraz kompleksowe postępowanie rehabilitacyjne ma zasadniczy wpływ na prawidłowe ukształtowanie blizn pooparzeniowych. U dzieci niezbędne są okresowa ocena oraz rehabilitacja prowadzona kilka lat po doznanym urazie w celu utrzymania osiągniętych efektów, zapobiegania tworzeniu się ewentualnych następstw podczas dalszego rozwoju oraz poprawy w zakresie powstałych nieprawidłowości.