Łuszczyca często obejmuje szczególne lokalizacje, takie jak paznokcie, owłosiona skóra głowy, dłonie i/lub stopy oraz okolice genitalne. Zwykle współwystępuje z ciężką łuszczycą plackowatą, ale w niektórych przypadkach dotyczy tylko tych okolic, co powoduje znaczne obniżenie jakości życia pacjenta, niską samoocenę i stany depresyjne. W przypadku braku efektów leczenia miejscowego (glikokortykosteroidy w monoterapii lub w skojarzeniu z kalcypotriolem, środki keratolityczne, fototerapia, inhibitory kalcyneuryny) oraz standardowej terapii ogólnej, tj. retinoidy, metotreksat i cykloporyna, często stosuje się leki biologiczne, mimo że PASI nie jest powyżej 10. Inhibitory interleukiny 17 i inhibitory interleukiny 23 mają największe zastosowanie wśród leków biologicznych do leczenia łuszczycy miejsc szczególnych.