Wprowadzenie. Rogowacenie słoneczne jest częstą diagnozą w praktyce dermatologicznej. Zmiany powstają w obrębie skóry starczej oraz poddawanej długotrwałej ekspozycji na promieniowanie słoneczne. Mają bardzo duży potencjał progresji do raka kolczystokomórkowego i są klasyfikowane jako stan przedrakowy. Dostępnych jest wiele metod leczenia rogowacenia słonecznego. Najnowszą terapią jest miejscowe stosowanie ingenolu mebutynianu.

Cel pracy. Przedstawienie nasilonego odczynu miejscowego, który wystąpił w trakcie leczenia rogowacenia słonecznego ingenolem mebutynianu.

Opis przypadku. Mężczyzna 85-letni zgłosił się do poradni dermatologicznej z powodu licznych zmian o charakterze rogowacenia słonecznego na skórze głowy. Na największe z ognisk zastosowano ingenol mebutynianu. W pierwszej dobie po zakończeniu leczenia zaobserwowano nasilony miejscowy odczyn krostkowy. Włączono leczenie przeciwbakteryjne, po czym uzyskano całkowite ustąpienie zmian.

Wnioski. Terapia rogowacenia słonecznego za pomocą ingenolu mebutynianu niesie ryzyko niepożądanych reakcji miejscowych, w tym silnej reakcji krostkowej. Rozpoczęcie leczenia powinno być poprzedzone poinformowaniem chorego o prawdopodobieństwie wystąpienia objawów ubocznych i ich przejściowym charakterze.