Ponad połowa pacjentów nieuleczalnie chorych w Polsce umiera w szpitalach. Ta grupa chorych ma stosunkowo niewielki kontakt ze specjalistami medycyny paliatywnej w ostatnim okresie życia. Z tego powodu oraz w związku z licznymi problemami, z jakimi zmaga się osoba chora i jej najbliżsi, autorzy pracy proponują powołanie nowej instytucji – poradni i centrum tanatologicznego. W pracy przedstawiono główne założenia projektu, jego cele i zadania. Wśród głównych wyzwań stojących przed poradnią i centrum tanatologicznym należy wymienić problematykę terapii uporczywej (daremnej). Istnieje konieczność podnoszenia świadomości pacjentów i ich rodzin oraz opiekunów w tym zakresie, szczególnie w grupie osób z chorobami nienowotworowymi, takimi jak schyłkowe niewydolności narządowe, postępujące schorzenia degeneracyjne układu nerwowego, choroby metaboliczne, genetyczne, stany wegetatywne. Kwestie zakończenia leczenia przyczynowego łączą się z trudną oceną etyczną poszczególnych wyborów dokonywanych przez pacjenta, co także może wymagać wsparcia profesjonalistów. Kolejnym wyzwaniem jest problem cierpienia nie do zniesienia i nieskutecznego leczenia objawowego oraz braku szerokiej wiedzy wśród pacjentów na temat możliwości, jakimi dysponuje dziś medycyna paliatywna. Ekspansja medycyny naturalnej i związany z tym jej potencjalnie negatywny wpływ na decyzje osób chorych i ich opiekunów pociąga za sobą potrzebę zapewnienia pacjentom i ich rodzinom oraz opiekunom dostępu do analiz naukowych obrazujących obiektywnie skuteczność tych sposobów „leczenia”. Udzielanie wyspecjalizowanego wsparcia psychologicznego oraz prowadzenie badań naukowych to kolejne istotne zadania nowej instytucji. W pracy przedstawiono przesłanki przemawiające za rozpoczęciem tego projektu oraz różnice pomiędzy istniejącymi dziś placówkami a nowo tworzoną jednostką, której oferta adresowana jest zarówno do pacjentów, jak i ich rodzin czy opiekunów prowadzących opiekę nad nieuleczalnie chorym oraz pracowników służby zdrowia.