Izotop strontu 89 (^89Sr) po raz pierwszy został zastosowany w 1941 r. Był on obiektem wielu badań, w których potwierdzono jego skuteczność w leczeniu i łagodzeniu bólu spowodowanego przerzutami do kości. Uważany jest za lek bezpieczny, jednak niepozbawiony działań niepożądanych. Szczególnie groźne mogą być powikłania hematologiczne w postaci supresji szpiku kostnego. Celem pracy o charakterze retrospektywnym była ocena nasilenia tego efektu ubocznego w materiale własnym. Przeanalizowano 15 podań izotopu u chorych zakwalifikowanych do leczenia ^89Sr z powodu nasilonych dolegliwości bólowych w przebiegu rozsiewu choroby nowotworowej do kośćca. U pacjentów po podaniu ^89Sr brano pod uwagę ewentualny spadek liczby erytrocytów, leukocytów i płytek krwi na dwóch wizytach kontrolnych w porównaniu z wartością w dniu kwalifikacji. Od daty podania do pierwszej wizyty kontrolnej minęło średnio 21 ±6 dni, a do drugiej kontroli średnio 51 ±9 dni. W materiale własnym toksyczność 3. lub 4. stopnia odnosząca się do spadku liczby leukocytów nie wystąpiła u żadnego pacjenta. U dwóch chorych stwierdzono toksyczność 3. stopnia w zakresie spadku ilości płytek krwi (liczba płytek krwi 25 000–49 000) na drugiej wizycie kontrolnej. Przy kwalifikacjach zgodnie z wytycznymi supresje szpiku kostnego zagrażające życiu występują bardzo rzadko. Wraz z postępem choroby dochodzi do spadków parametrów morfologii krwi obwodowej i zmniejszenia rezerwy szpikowej, co wskazuje na zasadność kierowania na leczenie izotopowe pacjentów z nasilonymi dolegliwościami bólowymi we wczesnych stadiach choroby przerzutowej do układu kostnego.