Pokrzywka przewlekła charakteryzuje się występowaniem bąbli pokrzywkowych i/lub obrzęku naczynioruchowego w ciągu przynajmniej 6 tygodni. Według obecnych wytycznych, jeżeli terapia lekami przeciwhistaminowymi anty-H1 II generacji w czterokrotnych zalecanych dawkach jest nieskuteczna, zaleca się dołączenie do leków przeciwhistaminowych omalizumabu, cyklosporyny A lub montelukastu. Niniejsza praca przedstawia przegląd piśmiennictwa oraz doświadczenia własne w zakresie możliwości zastosowania omalizumabu u dwóch pacjentek z rozpoznaniem pokrzywki przewlekłej spontanicznej. U obu chorych zastosowano rozmaite metody terapeutyczne, w tym leki przeciwhistaminowe anty-H1 w zalecanych przez europejskie wytyczne dużych dawkach (czterokrotnie większych od dawki podstawowej), glikokortykosteroidy doustne, montelukast oraz metotreksat, nie osiągnięto jednak zadowalającej kontroli objawów. Podczas leczenia omalizumabem u obu pacjentek udało się osiągnąć zdecydowaną poprawę stanu klinicznego, a mianowicie redukcję w Skali średniego nasilenia objawów pokrzywki w ciągu 7 dni (UAS7) – u pierwszej chorej z 34 do 11,8 pkt, a u drugiej z 41 do 5,76 pkt.