Zapalenie jamy ustnej jest bolesną dolegliwością dotyczącą najczęściej śluzówki jamy ustnej, gardła i przełyku. Szacuje się, że zapalenie to występuje u 40–60% pacjentów po przebytej terapii przeciwnowotworowej oraz 70% pacjentów w jej trakcie. Celem pracy było określenie czynników ryzyka rozwoju zapalenia jamy ustnej u pacjentów paliatywnych, a na ich podstawie określenie możliwych do zastosowania metod farmakologicznych. W pracy dokonano przeglądu wybranego piśmiennictwa omawiającego zapalenie jamy ustnej u pacjentów paliatywnych. Omówiono skład i budowę śliny, jej rolę w warunkach fizjologicznych i patologicznych, sposoby oceny i rozpoznania zapalenia jamy ustnej, przedstawiono dostępne skale oceniające zapalenie oraz możliwości różnicowania zmian i monitorowania dynamiki zapalenia. Zaproponowano dostępne metody leczenia, z uwzględnieniem terapii polegającej na przywróceniu równowagi elektrolitowej w śluzówce jamy ustnej. Jednym z omawianych środków leczniczych jest preparat zawierający przesycony roztwór jonów wapnia i fosforanów. W artykule przeanalizowano podstawy teoretyczne zastosowania roztworów elektrolitowych na śluzówkę jamy ustnej i ich rolę w przywracaniu równowagi dynamicznej na jej powierzchni. Omówiono w postaci tabel dostępne związki i preparaty do stosowania miejscowego oraz chemioterapeutyki i antybiotyki do stosowania ogólnoustrojowego. Miejscowe środki zawierające jony wapniowe i fosforanowe w sposób znaczący przyspieszają leczenie śluzówki jamy ustnej.