Wprowadzenie: Przyczyny niepodejmowania lecze¬ nia mogą obejmować różne czynniki społeczne, kulturowe, indywidualne i związane ze strukturą systemu pomocy. Celem artykułu jest przedstawienie rekomendacji dla poprawy sytuacji w zakresie świadczenia pomocy osobom z zaburzeniami hazardowymi i dostosowania oferty do ich potrzeb.

Materiał i metody: W badaniach wykorzystano metody badań jakościowych – technikę wywiadu semistrukturyzowanego. Łącznie przeprowadzono 90 wywiadów; wzięły w nich udział osoby z zaburzeniami hazardowymi, pracownicy ośrodków pomocy społecznej, terapeuci zatrudnieni w placówkach leczenia uzależnień (zarówno dla osób uzależnionych od narkotyków, jak i od alkoholu), lekarze zatrudnieni w placówkach podstawowej opieki zdrowotnej i lekarze psychiatrzy.

Wyniki: Zidentyfikowane w badaniu rekomendacje można zakwalifikować do pięciu obszarów: ograniczanie dostępności hazardu, informacja i edukacja, zwiększanie dostępu do leczenia, poprawa jakości i adekwatności leczenia, badania naukowe. W ramach tych obszarów można wyróżnić kwestie bardziej szczegółowe.

Omówienie: Przeniesienie rozwiązań o dowiedzionej skuteczności, ograniczających dostępność napojów alkoholowych, na pole polityki hazardowej może skutecznie ograniczyć rozpowszechnienie grania i problemów z tym związanych. Poprawa strategii informacyjnej i edukacyjnej może zwiększyć świadomość zagrożenia problemem zaburzeń hazardowych w opinii publicznej oraz podnieść jego rangę wśród innych problemów. Z kolei zwiększenie dostępności leczenia oraz jego jakości i adekwatności są istotne z punktu widzenia zidentyfikowanych w badaniach barier, które napotykają osoby podejmujące terapię.