Niewydolność serca jest złożonym zespołem chorobowym o niejednoznacznym obrazie klinicznym. Diagnostyka niewydolności serca powinna być przeprowadzona zgodnie z zaproponowanym w wytycznych algorytmem postępowania. Badaniem ostatecznie weryfikującym rozpoznanie jest echokardiografia. Obecnie wyróżnia się trzy postacie niewydolności serca, dla których podstawowym kryterium różnicującym jest frakcja wyrzucania: niewydolność serca z upośledzoną frakcją wyrzucania, niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzucania oraz postać pośrednia, czyli niewydolność serca z pośrednią frakcją wyrzucania. W odniesieniu do niewydolności serca z dysfunkcją skurczową istnieją ściśle określone zasady postępowania, które pozwalają znacząco przedłużyć życie chorych i poprawić jego komfort. W odniesieniu do pozostałych postaci niewydolności serca podstawą postępowania pozostaje zapobieganie i leczenie chorób współistniejących.