Wstęp:

Badania na temat autopostrzegania obrazu własnego ciała dotyczą zwykle osób z zaburzeniami odżywiania. Brakuje takich badań w populacjach osób zdrowych.

Cel pracy:

Przeprowadzenie badań ankietowych dotyczących samooceny i autopostrzegania własnego ciała u 18-letnich dziewcząt.

Materiał i metody:

U 1047 uczennic (średni wiek: 18 lat ±0,25 roku) przeprowadzono badanie ankietowe dotyczące samooceny, autopostrzegania wagi ciała i poszczególnych jego części, zachowań żywieniowych. U badanych oceniono BMI, BMI-SDS, dzieląc je na grupę z normowagą, otyłością i niedowagą.

Wnioski:

Niezadowolonych było 2-krotnie więcej w grupie z niedowagą i 10-krotnie u otyłych; 8% dziewcząt z prawidłową masą ciała widziało u siebie nadwagę, a 70% z normowagą i ok. 25% otyłych uważało, że ma otyłość w obrębie brzucha, bioder, pośladków, ud. Obawę przed przytyciem miały najczęściej dziewczęta z normowagą, które przyznawały się do napadowego objadania się, wymiotów i gimnastykowania się.

Wnioski:

1. Co prawda u większości dziewcząt w 18. roku życia nie stwierdza się zaburzeń autopostrzegania obrazu własnego ciała, jednakże zdecydowana większość dziewcząt z prawidłową masą ciała wyolbrzymia kształty poszczególnych części swojego ciała, co prowadzi do podejmowania przez nie działań nastawionych na odchudzanie i zagraża rozwojem zaburzeń odżywiania. Z kolei zaledwie 1/4 otyłych postrzega u siebie otyłość w zakresie poszczególnych części ciała, co może skutkować brakiem motywacji do odchudzania. 2. W celu profilaktyki zaburzeń odżywiania i otyłości u adolescentów istnieje potrzeba wprowadzenia w szkołach edukatorów zdrowego stylu życia (lekarzy, pedagogów, psychologów).