Wprowadzenie. Węgorczyca (strongyloidoza) jest chorobą wywoływaną przez pasożyta z grupy nicieni – węgorka jelitowego (Strongyloides stercoralis). To choroba powszechna w wielu populacjach, szczególnie w krajach zwrotnikowych i podzwrotnikowych. Główną rolę w utrzymywaniu i rozprzestrzenianiu się węgorczycy odgrywają złe warunki sanitarno-higieniczne. Choroba ta wydaje się mieć coraz większe znaczenie również w naszej szerokości geograficznej. Przypadków węgorczycy można się spodziewać także wśród polskich chorych. Tzw. infekcja „przywleczona” często przybiera postać bezobjawową lub skąpoobjawową, co może stwarzać duże trudności kliniczne. Trudnościom klinicznym w rozpoznaniu choroby towarzyszą trudności diagnostyczne, ze względu na obserwowaną znaczącą różnicę między czułością diagnostycznych testów serologicznych u podróżników z tzw. infekcją „przywleczoną” i u imigrantów z terenów endemicznych, u których występuje infekcja przewlekła. Leczenie strongyloidozy również stanowi problem terapeutyczny, co wiąże się z opornością na leczenie oraz toksycznością i złą tolerancją leków. Obecnie preparatem z wyboru jest iwermektyna oraz alternatywnie tiabendazol, albendazol i mebendazol.
Cel pracy. Przedstawienie własnego przypadku węgorczycy, w którym obserwowano trudne diagnostycznie, późne skórne i gastroentero­logiczne objawy zakażenia oraz oporność na leczenie albendazolem.
Opis przypadku. U 41-letniej pacjentki, z zawodu pielęgniarki, stwierdzono zmiany rumieniowo-obrzękowe na pośladkach, które rozpoznawano jako grzybicę i leczono ogólnie terbinafiną, nie uzyskując poprawy. Bezpośrednie badanie mikologiczne i hodowla były dwukrotnie ujemne, a badanie histopatologiczne nie miało cech diagnostycznych. Dokładna analiza historii choroby zasugerowała rozpoznanie infekcji węgorkiem jelitowym (chora pracowała przez wiele lat w Indiach, a ponadto rok po powrocie do Polski, a 3 lata przed pojawieniem się zmian skórnych występowały u niej bóle brzucha i objawy jelitowe). Badania serologiczne i trzykrotne badania parazytologiczne kału dały wynik negatywny. Rozpoznanie strongyloidozy ustalono dopiero na podstawie wyniku testu ELISA. Dwukrotna kuracja albendazolem nie spowodowała poprawy, natomiast zmiany skórne, bóle brzucha i inne dolegliwości jelitowe ustąpiły po leczeniu iwermektyną.
Wnioski. Przedstawiany przypadek wskazuje, że u osób powracających z krajów tropikalnych, u których stwierdza się trudne diagnostycznie zmiany skórne, należy w rozpoznaniu różnicowym uwzględnić możliwość zakażenia węgorkiem jelitowym. Rozpoznanie i leczenie węgorczycy może być trudne i dlatego chorzy ci powinni być kierowani do ośrodków wyspecjalizowanych w tej dziedzinie.