Wstęp. Wypalenie zawodowe dotyczy osób narażonych na długotrwały stres, przepracowanie, mających podczas swojej codziennej
pracy bezpośredni kontakt z ludźmi przy jednoczesnym braku czasu na odpoczynek i nieradzeniu sobie z pojawiającymi się obciążeniami
oraz braku satysfakcji z wykonywanych obowiązków zawodowych.

Cel pracy. Celem niniejszej pracy było ukazanie zjawiska wypalenia zawodowego wśród pielęgniarek pracujących na oddziałach neurologicznych.

Materiały i metody. Badania przeprowadzono na przełomie 2008-2009 roku wśród 112 pielęgniarek oddziałów neurologicznych na terenie
Gdańska i Elbląga. W badaniach zastosowano metodę sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem opracowanego przez autorki kwestionariusza
ankiety.

Wyniki. Uzyskane wyniki badań potwierdziły występowanie w badanej grupie objawów i zachowań typowych dla zespołu wypalenia
zawodowego. Ujawniły one, że 19,6% respondentek prezentuje objawy i zachowania o dużej intensywności, co może wskazywać na
wysoki poziom wypalenia. Głównymi czynnikami sprzyjającymi tej sytuacji są przewlekłe oraz nadmierne obciążenia (obcowanie z cierpieniem,
bezradność, zagrożenie bezpieczeństwa osobistego) i przeciążenia obowiązkami. Czynnikami, które najbardziej obniżają wydajność
pracy, są nadmiar wypełnianej dokumentacji, brak sprzętu, niskie płace, zła organizacja pracy i dyżury nocne.

Wnioski. W badaniach wykazano duże zapotrzebowanie respondentek na profilaktykę wypalenia zawodowego.

Problemy Pielęgniarstwa 2010; 18 (4): 435-442