Celem pracy jest przedstawienie zapotrzebowania na opiekę pielęgniarską u chorych z rozpoznanym tętniakiem naczyń mózgowych leczonych metodą zabiegową. Materiał i metoda: Badaniem objęto 44 chorych leczonych na Oddziale Neurochirurgii i Neurotraumatologii Szpitala Wojewódzkiego im. dr. J. Biziela w Bydgoszczy, u których rozpoznano tętniaka naczyń mózgowych i zakwalifikowano do leczenia zabiegowego w 2007 roku. Badanie wykonano metodą sondażu diagnostycznego z użyciem Glasgow Coma Scale (GCS) oraz Arkusza kategoryzacji chorych (AKCh). Oceny dokonano w 1. dobie po zabiegu i w dniu wypisu. Analizie poddano występowanie objawów skurczu naczyniowego. Wyniki: Najliczniejszą grupę badanych stanowiły osoby powyżej 41. roku życia (62,6%). Niewydolność oddechową obserwowano u 77,6% pacjentów operowanych metodą klasyczną i 10% leczonych metodą embolizacji. Wydolność oddechowa pozostawała w istotnym statystycznie związku z zastosowanym leczeniem (p<0,05; r=0,52733). Wnioski: 1. O zapotrzebowaniu na opiekę pielęgniarską nad chorym po operacyjnym leczeniu tętniaka naczyń mózgowych decydują: stan przytomności pacjenta, wydolność oddechowa oraz powikłania pooperacyjne wywołane wystąpieniem skurczu naczyniowego. 2. U chorych poddanych leczeniu metodą klasyczną w 1. dobie po zabiegu operacyjnym częściej stwierdzano stan nieprzytomności współistniejący z niewydolnością oddechową w porównaniu z chorymi, u których zastosowano metodę embolizacji. 3. Duża grupa chorych leczonych zarówno metodą klasyczną, jak i metodą embolizacji pozostawała w czwartej kategorii wg AKCh w okresie pooperacyjnym trwającym średnio 10–12 dni. 4. U chorych po zabiegu operacyjnym niezależnie od zastosowanej metody najczęstszymi powikłaniami są: ból głowy, niedowład, afazja i zaburzenia psychiczne.