Cel: W pracy przedstawiono zaktualizowane dane oparte na dowodach (evidence based) dotyczące zespołu kompulsyjnego objadania się (binge eating disorder – BED) w celu przybliżenia klinicystom jego pozycji nozologicznej w obowiązujących klasyfikacjach chorób i zaburzeń psychicznych, etiopatogenezy, przebiegu, rokowania i możliwości terapeutycznych.

Opis przypadku: Zespół kompulsyjnego objadania się należy do najczęściej występujących zaburzeń odżywiania się. Rozpowszechnienie BED w populacji ogólnej wynosi 2–5%, a wśród osób z nadwagą bądź otyłością – 30%. W amerykańskiej klasyfikacji psychiatrycznej DSM-5 zespół gwałtownego objadania się stanowi odrębną jednostkę chorobową, natomiast w europejskiej klasyfikacji ICD-10 zawiera się w zaburzeniu – przejadanie się związane z innymi czynnikami psychologicznymi. W rozwoju BED poza czynnikami socjokulturowymi znaczenie mają czynniki biologiczne, behawioralne, poznawcze, psychologiczne, osobowościowe, temperamentalne, rodzinne i środowiskowe. Obserwuje się wzrost liczby zachorowań na zaburzenia odżywiania się, w tym BED, szczególnie w tych krajach, w których obecny jest kult szczupłej sylwetki ciała, rośnie tempo życia, wymagania i presja otoczenia. Napady obżarstwa są próbą rozładowania rosnącego napięcia i wskazują na obecność zaburzenia kontroli emocji. Prowadzą do rozwoju zachowań autodestrukcyjnych.

Komentarz: Rokowanie w przypadku osób z BED jest lepsze niż w przypadku osób z innymi zaburzeniami odżywiania się. Remisję osiąga 50–80% pacjentów poddanych leczeniu. Psychoterapia lub łączne stosowanie psychoterapii z farmakoterapią dają lepsze efekty terapeutyczne w porównaniu z zastosowaniem wyłącznie leczenia biologicznego. Autorzy pracy zilustrowali przebieg i leczenie omawianego zaburzenia przykładem charakterystycznego przypadku klinicznego.