Wstęp

Podstawowym celem pracy była ocena, po jakim czasie od rozpoczęcia sesji treningowych na bieżni pojawiają się istotne zmiany czasu marszu oraz czy model treningu ma różnicujący wpływ na analizowaną zmianę. Dodatkowym celem było zbadanie różnicującego wpływu modelu treningu na utrzymywanie się efektu treningu w czasie odległym od jego zakończenia.

Materiał i metody

Badaniami objęto 59 pacjentów w wieku 65 ±7,6 lat z rozpoznaną miażdżycą zarostową tętnic kończyn dolnych. Chorzy uczestniczyli przez 3 miesiące w nadzorowanym treningu marszowym na bieżni. Pacjenci byli randomizowani do 2 grup: A (n = 29) – wysiłek prowadzony do bólu o umiarkowanym natężeniu, B (n = 30) – wysiłek prowadzony do pojawienia się bólu. Możliwości marszu oceniono podczas próby marszowej na bieżni. Oceniano czas pojawienia się chromania (CPC) oraz maksymalny czas marszu (MCM).

Wyniki

Po 8 i 12 tygodniach obserwowano istotne wydłużenie CPC w obydwu badanych grupach (p < 0,05). Po 4 i 8 tygodniach znamienne wydłużenie MCM obserwowano wyłącznie w grupie A (p < 0,05). W grupie B znamienne wydłużenie MCM notowano po 12 tygodniach (p < 0,05). Model treningu nie miał różnicującego wpływu na utrzymywanie się potreningowej poprawy CPC i MCM po roku od zakończenia programu.

Wnioski

Trening marszowy przerywany w momencie pojawienia się bólu jest podobnie skuteczny u pacjentów z chromaniem przestankowym, jak zalecany w wytycznych TASC II trening przerywany przy umiarkowanych dolegliwościach bólowych. Ten ostatni prowadzi jednak do szybszej poprawy MCM (już po 4 tygodniach). Oba modele treningu marszowego są podobnie skuteczne w zakresie utrzymywania się istotnej poprawy możliwości marszu w rok od zakończenia programu treningowego.