Promocje
Zamów newsletter
Zaloguj się
0
Zaloguj się
ZAMÓW NEWSLETTER
Artykuły autora: Marzena Demska
Dodane 29.01.2011
Total body irradiation and allogeneic bone marrow transplantation – Sofia University Hospital experience
Dodane 29.01.2011
Wpływ wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) na powstawanie, przebieg i skuteczność leczenia raków regionu głowy i szyi
Wirus brodawczaka ludzkiego (human papilloma virus – HPV) może być przyczyną ok. 25% raków regionu głowy i szyi (RRGiSz), w tym nawet ponad połowy raków gardła środkowego. Spośród licznych typów HPV dwa – 16 i 18 – są odpowiedzialne za większość HPV-zależnych RRGiSz (RRGiSz HPV+). Wirusowe onkoproteiny E6 i E7 powodują wyłączenie czynności produktów genów supresorowych Rb i P53, co stanowi prawdopodobnie główny mechanizm onkogenezy. Chorzy na RRGiSz HPV+ zazwyczaj są młodsi, niepalący i nienadużywający alkoholu.
Dodane 29.01.2011
Radiobiologia w brachyterapii
W artykule omówiono ich charakterystykę radiobiologiczną, odnosząc się do ugruntowanych w radioterapii dogmatów oraz analizując je w kontekście najnowszych wyników badań nad biologicznym profilem nowotworów i tkanek prawidłowych. Zwrócono uwagę na różnice pomiędzy skutkami biologicznymi brachyterapii i napromieniania wiązką zewnętrzną oraz wynikające z nich zmiany w od- nośnych modelach matematycznych.
Dodane 29.01.2011
Metody obrazowania w wykrywaniu i monitorowaniu leczenia przyzwojaków nienadnerczowych głowy i szyi
Ocena zastosowania badania tomografii komputerowej (computed tomography – CT) i tomografii rezonansu magnetycznego (magnetic resonance imaging – MRI) w rozpoznawaniu i monitorowaniu leczenia przyzwojaków nienadnerczowych głowy i szyi.
Dodane 29.01.2011
Powikłania oczne po radioterapii nowotworów regionu głowy i szyi – przegląd piśmiennictwa
W pracy przedstawiono powikłania oczne, jakie mogą pojawić się w wyniku leczenia nowotworów regionu głowy i szyi promieniami jonizującymi. Należą do nich: zaćma popromienna, retinopatia popromienna, neuropatia popromienna i zespół suchego oka.
Dodane 29.01.2011
Rola radioterapii w leczeniu przerzutów do mózgu
Wydłużenie przeżycia chorych leczonych z powodu chorób nowotworowych oraz wzrost dostępności technik obrazowania ośrodkowego układu nerwowego doprowadziły do zwiększenia wykrywalności przerzutów do mózgu.
Dodane 29.01.2011
Leki o silnych właściwościach immunomodulujących – talidomid, lenalidomid i pomalidomid – w leczeniu szpiczaka mnogiego
Szpiczak mnogi (multiple myeloma – MM) jest nieuleczalnym nowotworem złośliwym, charakteryzującym się naciekiem szpiku kostnego przez patologiczne komórki plazmatyczne, obecnością nieprawidłowego białka w surowicy i/lub moczu oraz zmianami osteolitycznymi w kościach. Postęp w leczeniu szpiczaka mnogiego w ostatniej dekadzie dotyczył przede wszystkim wprowadzenia wysokodawkowej chemioterapii z podaniem autologicznych krwiotwórczych komórek macierzystych uzyskanych z krwi obwodowej.
Dodane 29.01.2011
Współwystępowanie śledzionowego chłoniaka nieziarniczego strefy brzeżnej (typ SMZL) oraz sarkoidozy. Opis przypadku oraz przegląd piśmiennictwa
Śledzionowy chłoniak strefy brzeżnej (splenic marginal zone lymphoma – SMZL) jest chorobą limfoproliferacyjną, którą zalicza się do grupy chłoniaków nieziarniczych (non Hodgkin lymphoma – NHL) o wysokim stopniu zróżnicowania komórek. Chłoniak ten wywodzi się z limfocytów typu B (wg najnowszej klasyfikacji chorób hematologicznych) oraz stanowi ok. 1% wszystkich chłoniaków. Największa zachorowalność dotyczy grupy starszych chorych, opisywana choroba jest natomiast niezwykle rzadka u osób poniżej 30. roku życia.
Dodane 29.01.2011
Zróżnicowana aktywność nelarabiny i klofarabiny w liniach komórkowych białaczek i chłoniaków
Efektywność nelarabiny i klofarabiny została dobrze określona w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) in vitro oraz in vivo . Znacznie mniej jednak wiadomo na temat możliwej roli tych leków w innych nowotworach hematologicznych. Celem pracy była analiza aktywności in vitro nelarabiny i klofarabiny w liniach komórkowych chłoniaków B-komórkowych oraz liniach mieloidalnych.
Dodane 29.01.2011
Udział leptyny oraz polimorfizmów genów LEP i LEPR w patogenezie raka piersi
Polimorfizmy pojedynczego nukleotydu (Single Nucleotide Polymorphism – SNP) w obrębie genów LEP oraz LEPR mogą być istotnym czynnikiem w patogenezie szeregu chorób, także nowotworowych. Efektem polimorfizmów jest m.in. zamiana aminokwasów w części zewnątrzkomórkowej receptora leptynowego, czego skutkiem jest modulowanie ekspresji genu LEP, a tym samym działania leptyny.
Strona:
Poprzednia
27
28
29
30
31
32
33
34
35
...
Następna
Termedia
O Wydawnictwie
Oferty
Newsletter
Kontakt
Praca
Polityka prywatności
Polityka reklamowa
Napisz do nas
Nota prawna
Regulamin
Na skróty
Serwisy
KONGRES TOP MEDICAL TRENDS
Menedżer Zdrowia
Lekarz POZ
Choroby rzadkie
Dermatologia
Diabetologia
Onkologia
Neurologia
Reumatologia
Gastroenterologia
Pulmonologia
Ginekologia
Kurier Medyczny
Zalecenia i rekomendacje
e-Praktyka Leczenia Ran
Warto wiedzieć
Biblioteka podcastów
e-Akademia
e-Akademia Zaburzeń Mikrobioty
e-Akademia POChP
e-Akademia Chorób Naczyń
Akademia GLP-1
© 2026 Termedia Sp. z o.o. All rights reserved.
Developed by
Termedia
.
