Marzena Demska - artykuły i informacje

Dodane 28.01.2011

Transplantacja alogenicznych komórek hematopoetycznych w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej – współczesne poglądy w dobie stosowania inhibitorów kinazy tyrozynowej

W pracy przedstawiono aktualne wskazania do leczenia z zastosowaniem allo-HSCT w CML, omówiono zagadnienia dotyczące sposobu przeprowadzenia transplantacji w odniesieniu do leczenia przygotowującego i źródła komórek hematopoetycznych. Przedstawiono zasady monitorowania choroby po przeszczepieniu na poziomie molekularnym, a także leczenia wznowy za pomocą infuzji limfocytów dawcy i TKI. Podkreślono znaczenie właściwej identyfikacji chorych zagrożonych szybką progresją choroby lub brakiem odpowiedzi na TKI, co powinno stanowić podstawę decyzji o czasie i sposobie przeprowadzenia transplantacji.

Dodane 28.01.2011

Inwazyjna aspergiloza u dzieci po transplantacji komórek hematopoetycznych

W ciągu ostatnich lat, wraz z postępem w leczeniu chorób nowotworowych układu krwiotwórczego, obserwuje się wzrost występowania inwazyjnych zakażeń grzybiczych (invasive fungal infection – IFI), a w szczególności inwazyjnej aspergilozy (invasive aspergillosis – IA). Wydaje się, że obecnie grupą chorych szczególnie narażoną na rozwój IA są dzieci, u których wykonuje się w większości transplantacje alogeniczne, często o podwyższonym ryzyku, jak haploidentyczne lub z krwi pępowinowej; u dzieci częstym wskazaniem do przeszczepienia są również wrodzone zaburzenia odporności.

Dodane 28.01.2011

Wpływ wybranych składników pożywienia na ryzyko rozwoju raka płuca – nienasycone kwasy tłuszczowe, izotiocyjaniany, selen

W Polsce w 2006 r. stwierdzono prawie 126 tys. nowych przypadków zachorowań na wszystkie nowotwory złośliwe i zarejestrowano ok. 91,5 tys. zgonów. W grupie kobiet po 65. roku życia najczęstszą przyczyną zgonów związanych z chorobą nowotworową był rak płuca, natomiast wśród mężczyzn zaobserwowano spadek zachorowalności i umieralności na ten rodzaj nowotworu, co wiąże się ze zmniejszeniem odsetka osób palących papierosy. Zaprzestanie palenia należy do podstawowych zaleceń profilaktyki pierwotnej. Duże znaczenie odgrywa również sposób żywienia. W profilaktyce tego nowotworu wykazano korzystną rolę kwasów tłuszczowych omega-3. Potwierdzono także istotne znaczenie izotiocyjanianów w zmniejszaniu ryzyka rozwoju raka płuca. W badaniach epidemiologicznych i eksperymentalnych udowodniono antykancerogenne działanie selenu.

Dodane 28.01.2011

Immunoterapia nowotworów i perspektywy jej rozwoju

Istnieją coraz liczniejsze dowody potwierdzające ważną rolę układu odpornościowego w powstawaniu i rozwoju nowotworów. Coraz lepsze zrozumienie molekularnych i komórkowych mechanizmów funkcjonowania układu immunologicznego stworzyło podstawy do rozwoju wielu innowacyjnych i obiecujących strategii terapeutycznych, polegających na modulacji nieswoistej i swoistej immunologicznej odpowiedzi przeciwnowotworowej. Największym osiągnięciem immunoterapii nowotworów ostatniego 20-lecia jest opracowanie technologii oraz wprowadzenie szeregu swoistych przeciwciał monoklonalnych do praktyki klinicznej. Pierwszą cytokiną zarejestrowaną do leczenia nowotworów był interferon α, następnie liczne badania kliniczne nad interleukiną 2 doprowadziły do jej rejestracji w leczeniu raka nerki. Prężnie rozwijającą się gałęzią biernej swoistej immunoterapii jest terapia adoptywna, w której wykorzystuje się autologiczne komórki naciekające guzy lub autologiczne limfocyty izolowane z krwi obwodowej. Nieswoiste immunostymulatory i immunomodulatory nie znalazły trwałego miejsca w rutynowej praktyce klinicznej, jednak zawiesina uśmierconych Mycobacterium vaccae okazała się bardziej skuteczna w badaniu III fazy w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuc (gruczolakoraka) w porównaniu z chemioterapią. W licznych badaniach klinicznych analizuje się skuteczność terapeutyczną różnych typów tzw. terapeutycznych szczepionek rakowych, m.in. peptydowych, wirusowych, DNA, szczepionek opartych na białkach szoku cieplnego (HSP) oraz komórkach, w tym genetycznie modyfikowanych komórkach dendrytycznych (DC) czy komórkach guza (GMTV). Wyniki przeprowadzonych badań są nadal niesatysfakcjonujące. Dotychczas w Kanadzie i Rosji zarejestrowano po jednej szczepionce rakowej. Lekiem bliskim zatwierdzenia przez FDA (Food and Drug Administration) w USA, oczekiwanego w maju 2010 r., w leczeniu hormonoopornego raka stercza jest Sipeleucel-T, składający się z autologicznych DC, inkubowanych ex vivo z białkiem fuzyjnym składającym się PAP (prostatic acid phosphatase – antygen obecny na komórkach gruczołu krokowego) połączonego z GM-CSF.

Dodane 28.01.2011

Ocena skuteczności i bezpieczeństwa terapii lapatynibem w skojarzeniu z kapecytabiną u chorych z rozpoznaniem przerzutowego HER2-dodatniego raka piersi leczonych w Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej

Wprowadzenie terapii celowanej do leczenia chorych na HER2-dodatniego raka piersi wpłynęło na poprawę rokowania w tej grupie chorych [1–7]. Lapatynib, drobnocząsteczkowy inhibitor kinazy tyrozynowej, specyficznie ukierunkowany na wewnątrzkomórkową domenę receptora HER2 i HER1, jest stosowany w skojarzeniu z kapecytabiną u chorych na HER2-dodatniego zaawansowanego raka piersi po niepowodzeniu terapii schematami zawierającymi trastuzumab [6, 7].Lapatynib w skojarzeniu z kapecytabiną stanowi wartościową opcję terapeutyczną o akceptowalnym profilu toksyczności u chorych na zaawansowanego HER2-dodatniego raka piersi po niepowodzeniu wcześniejszego leczenia z udziałem trastuzumabu.

Dodane 28.01.2011

II Kongres Współczesnej Onkologii - Nowotwory wyzwaniem XXI wieku Onkologia Spersonalizowana Poznań, 22-24 kwietnia 2010 r.

Dodane 28.01.2011

Molekularne modele nowotworzenia w raku jelita i odbytnicy

Klasyczne badanie patologiczne nowotworów jelita oparte jest o obserwacje kliniczne i histopatologiczne oraz takie czynniki, jak: inwazja komórek nowotworowych do węzłów chłonnych, wielkość guza czy złośliwość. Najważniejszym czynnikiem prognostycznym jest nadal stopień zaawansowania w chwili zdiagnozowania choroby (klasyfikacja TNM). Klasyfikacja taka odzwierciedla fenotyp, a nie biologię nowotworu, dlatego nie jest wystarczająca na potrzeby współczesnej medycyny. Rozwój metod molekularnych umożliwił włączenie do testów oznaczeń genów/białek odpowiedzialnych za cechy mające wpływ na tempo postępu choroby, odpowiedź nowotworu na leczenie chemoterapeutykami czy zdolność do metastazy. Rak jelita grubego jest uważany za chorobę heterogeniczną, do powstania której prowadzi wiele różnych szlaków molekularnych. Mimo tego, bardzo ważne jest opracowywanie modeli nowotworzenia na poziomie molekularnym, które ułatwiają pracę nad poszukiwaniem nowych markerów.

Dodane 28.01.2011

Ocena stężenia rozpuszczalnego receptora sVEGFR-1 u chorych na raka gruczołu piersiowego

Naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu (vascular endothelial growth factor – VEGF) jest uważany za główny czynnik procesu angiogenezy. Aktywność biologiczna tej cytokiny w angiogenezie zależy od obecności na powierzchni śródbłonka specyficznych białek receptorowych: VEGFR-1, VEGFR-2 oraz VEGFR-3. Przypuszcza się, że związanie tych receptorów z VEGF ma wpływ na proliferację i migrację komórek śródbłonka do macierzy zewnątrzkomórkowej. Warunkuje to powstawanie unaczynienia guzów litych i odległych przerzutów. Celem pracy była ocena stężenia sVEGFR-1 dla VEGF w surowicy kobiet chorych na pierwotnego raka piersi. W ocenie tej uwzględniono czynniki prognostyczne: zaawansowanie procesu chorobowego, stopień złośliwości histologicznej guza, stan okolicznych węzłów chłonnych pachowych oraz wielkość guza pierwotnego. Oznaczenie stężenia sVEGFR-1 wykonano w surowicy 103 kobiet chorych na pierwotnego raka gruczołu piersiowego przed zabiegiem chirurgicznym, w wieku 29–89 lat (średnia wieku 56 lat), leczonych na Oddziale Chirurgii Onkologicznej Katedry Onkologii Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

Dodane 28.01.2011

Epotilony – nadzieja dla pacjentów niewrażliwych na leczenie taksanami

Obecnie lekami powszechnie stosowanymi w terapii raka piersi są taksany. W wielu przypadkach po ich podaniu rozwija się jednak oporność wielolekowa, która obniża skuteczność chemioterapii. Taksany powodują także liczne skutki uboczne, takie jak neutropenia czy neuropatia. Epotilony są nową grupą związków o mechanizmach działania zbliżonych do taksanów, ale znacznie silniejszym działaniu antyproliferacyjnym. W niniejszym artykule przedstawiono budowę chemiczną oraz mechanizmy działania epotilonów. Scharakteryzowano także kilka wybranych związków z tej grupy, dla których prowadzone są intensywne badania i z którymi wiąże się największe nadzieje w terapii nowotworów. Wśród nich znalazły się: patupilon (epotilon B), iksabepilon (BMS-247550), sagopilon (ZK-EPO) czy KOS-862 (epotilon D).

Dodane 28.01.2011

Sporadyczny rak jelita grubego – czynniki modulujące indywidualną wrażliwość na zachorowanie

Rak jelita grubego (RJG) stanowi poważny problemem epidemiologiczny w krajach wysoko rozwiniętych zarówno ze względu na stały wzrost zachorowań, jak i niewielki odsetek 5-letnich przeżyć pacjentów. Większość przypadków RJG (ok. 70%) stanowią zachorowania sporadyczne, których etiologia pozostaje niewyjaśniona. Ryzyko rozwoju sporadycznego RJG w dużej mierze zależy od indywidualnej wrażliwości na zachorowanie, kształtowanej przez współdziałanie czynników genetycznych z czynnikami środowiskowymi. Obecnie uważa się, że w modulowaniu tej wrażliwości istotną rolę wśród czynników genetycznych odgrywają polimorfizmy genów niskiej penetracji (np. geny naprawy DNA). Najważniejszym czynnikiem środowiskowym są natomiast czynniki związane z dietą (np. nadmierne spożycie kwasów tłuszczowych omega 6 oraz czerwonego mięsa czy brak w diecie dostatecznej ilości warzyw i owoców).