23.09.2021
Autor:
Monika Stelmach
Źródło: Polska Liga Walki z Rakiem, Medicine & Science in Sports & Exercise: „Longitudinal Associations of Sedentary Behavior and Physical Activity with Quality of Life in Colorectal Cancer Survivors”.
Aktywność fizyczna poprawia dobrostan chorych po terapii nowotworów jelita grubego
Unikanie siedzącego trybu życia oraz aktywność fizyczna są czynnikami zmniejszającymi ryzyko powstawania wielu nowotworów. W „Medicine & Science in Sports & Exercise” opublikowano wyniki badania oceniającego te czynniki w grupie osób po leczeniu nowotworów jelita grubego.
Dane 400 chorych w stopniach zaawansowania I–III pochodziły z prospektywnego badania Energy for Life After ColoRectal Cancer (EnCoRe). Uczestników oceniano po 6 tygodniach oraz po 6, 12 i 24 miesiącach od zakończenia terapii. Podczas każdej z wizyt uczestnik otrzymywał czujnik do noszenia na udzie przez siedem kolejnych dni, oceniający czas spędzany w pozycji siedzącej. Aktywność fizyczna i jakość życia raportowali chorzy.
Najwięcej czasu w pozycji siedzącej chorzy spędzali w okresie 6 tygodni po leczeniu. Średnio było to 10,8 godziny dziennie, z czego nieprzerwanie 5,3 godziny. Wraz z upływającym od zakończenia terapii czasem liczby te zmniejszały się i pozostawały na stałym poziomie przez dwa lata obserwacji. Poziom aktywności fizycznej był z kolei najniższy po operacji i wraz z czasem rósł do stabilnego poziomu, istotnie niższego niż przed leczeniem.
Na podstawie zgromadzonych danych okazało się, że całkowity czas pozostawania w pozycji siedzącej, a także czas nieprzerwanego pozostawania w tej pozycji wpływały negatywnie na jakość życia i poczucie zmęczenia. Z kolei większa aktywność fizyczna wpływała na te parametry korzystnie. Największy poziom zmęczenia i najniższą jakość życia zgłosiły osoby spędzające w pozycji siedzącej ponad 4,9 godziny dziennie oraz podejmujące aktywność fizyczną przez mniej niż siedem godzin tygodniowo. Osoby o najniższej aktywności fizycznej zyskiwały najwięcej na zmniejszeniu czasu spędzanego w pozycji siedzącej. Według autorów badania należy dążyć do mobilizowania chorych do podejmowania chociażby minimalnej aktywności w postaci prac domowych czy spacerów.
Najwięcej czasu w pozycji siedzącej chorzy spędzali w okresie 6 tygodni po leczeniu. Średnio było to 10,8 godziny dziennie, z czego nieprzerwanie 5,3 godziny. Wraz z upływającym od zakończenia terapii czasem liczby te zmniejszały się i pozostawały na stałym poziomie przez dwa lata obserwacji. Poziom aktywności fizycznej był z kolei najniższy po operacji i wraz z czasem rósł do stabilnego poziomu, istotnie niższego niż przed leczeniem.
Na podstawie zgromadzonych danych okazało się, że całkowity czas pozostawania w pozycji siedzącej, a także czas nieprzerwanego pozostawania w tej pozycji wpływały negatywnie na jakość życia i poczucie zmęczenia. Z kolei większa aktywność fizyczna wpływała na te parametry korzystnie. Największy poziom zmęczenia i najniższą jakość życia zgłosiły osoby spędzające w pozycji siedzącej ponad 4,9 godziny dziennie oraz podejmujące aktywność fizyczną przez mniej niż siedem godzin tygodniowo. Osoby o najniższej aktywności fizycznej zyskiwały najwięcej na zmniejszeniu czasu spędzanego w pozycji siedzącej. Według autorów badania należy dążyć do mobilizowania chorych do podejmowania chociażby minimalnej aktywności w postaci prac domowych czy spacerów.
