Daraxonrasib w leczeniu przerzutowego raka trzustki

Standardowe leczenie oparte na chemioterapii zapewnia jedynie niewielkie wydłużenie całkowitego przeżycia, co podkreśla potrzebę opracowania terapii ukierunkowanych molekularnie.

Daraxonrasib (RMC-6236) jest doustnym inhibitorem aktywnej sygnalizacji RAS, ukierunkowanym na nowotwory zależne od tego szlaku („RAS-addicted”), obejmujące m.in. mutacje KRAS G12D, G12V i G12R oraz guzy bez wykrywalnych mutacji RAS. Hamowanie sygnalizacji RAS prowadzi do ograniczenia proliferacji komórek nowotworowych oraz indukcji ich apoptozy.

Skuteczność i bezpieczeństwo daraxonrasibu oceniono w globalnym, randomizowanym badaniu klinicznym III fazy RASolute 302, w którym pacjentów z wcześniej leczonym przerzutowym PDAC przydzielano w stosunku 1:1 do terapii daraxonrasibem lub do standardowej chemioterapii według wyboru badacza. Do badania włączano chorych w wieku ≥18 lat, w dobrym stanie sprawności (ECOG 0–1), z mierzalną chorobą według RECIST 1.1 oraz prawidłową funkcją narządową.

Analiza wyników badania w grupach wyodrębnionych zgodnie z zaplanowanym leczeniem (intention-to-treat) wykazała istotną poprawę całkowitego przeżycia. Mediana OS wyniosła 13,2 miesiąca w grupie daraxonrasibu w porównaniu z 6,7 miesiąca w grupie kontrolnej (HR = 0,40; p < 0,0001), co odpowiada istotnej redukcji ryzyka zgonu.

Dodatkowo wykazano znaczną poprawę przeżycia wolnego od progresji choroby (progression-free survival, PFS), zarówno w całej populacji badania, jak i w grupach z mutacjami RAS. Dane z analizy pośredniej uznano za ostateczne dla tego etapu badania w odniesieniu do głównych punktów końcowych.

Profil bezpieczeństwa daraxonrasibu był akceptowalny i zgodny z mechanizmem działania leku. Nie obserwowano nowych problemów w zakresie bezpieczeństwa w trakcie analizy pośredniej. Zdarzenia niepożądane były typowe dla terapii celowanych i w większości miały charakter łagodny lub umiarkowany, możliwy do opanowania w warunkach praktyki klinicznej.

Podsumowując, daraxonrasib stanowi obiecującą opcję terapeutyczną w przerzutowym raku trzustki, wykazując istotną poprawę wyników leczenia. Wysoka agresywność choroby oraz ograniczone możliwości terapeutyczne podkreślają znaczenie dalszej oceny klinicznej tej strategii leczenia.