Anifrolumab w toczniu rumieniowatym układowym – skuteczność i bezpieczeństwo
Anifrolumab jest lekiem biologicznym, który uzyskał aprobatę EMA w leczeniu aktywnego tocznia rumieniowatego układowego (SLE – systemic lupus erythematosus) o postaci umiarkowanej i ciężkiej.
Lek jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym, który przyłącza się do receptora dla interferonu typu 1 (IFNAR), w konsekwencji blokując szlak sygnałowy regulujący ekspresję genów indukowanych przez IFN. W ten sposób lek wpływa na zahamowane różnicowania komórek plazmatycznych i subpopulacje limfocytów T. Lek podawany jest w comiesięcznych infuzjach dożylnych.
Bezpieczeństwo i skuteczność anifrolumabu oceniono w dwóch wieloośrodkowych randomizowanych badaniach klinicznych fazy III TULIP 1 i TULIP 2. Różnica uzyskania poprawy (BICLA) między grupą placebo i grupą z lekiem badanym po 52 tygodniach leczenia wyniosła 16,6 proc. w całej populacji we wspomnianych dwóch badaniach.
Interferon (INF) typu I odgrywa ważną rolę w patogenezie SLE. Jest to grupa białek, których pomiar bezpośrednio we krwi jest trudny. Dlatego aktywację szlaku IFN typu 1 określa się ilościowo w pomiarze ekspresji genów indukowanych przez INF (IFN - inducible gene signature – IFNGS). IFNGS koreluje z aktywnością choroby.
Na postawie uzyskanych wyników w badaniach TULIP 1 i TULIP 2 przeprowadzono dodatkową analizę skuteczności i bezpieczeństwa anifrolumabu w odpowiednio zdefiniowanych podgrupach z uwzględnieniem niskiej i wysokiej sygnatury genowej IFN (INFGS), jak również innych danych opisujących grupę badaną – demograficznych i klinicznych. Celem tego badania była ocena, jaka grupa chorych może odnieść największe korzyści z terapii anifrolumabem.
Największą różnicę skuteczności w odniesieniu do placebo uzyskano u chorych z wysoką sygnaturą genową dla IFN (wysokim INFGS) – 18,2 proc., nieprawidłowymi markerami serologicznymi – 23,1 proc. oraz chorych pochodzący z Azji – 29,2 proc.
W niektórych podgrupach zbyt mała liczebność stanowiła ograniczenie w wyciąganiu wniosków. Nie stwierdzono istotnych różnic skuteczności leczenia chorych w zależności od aktywności choroby czy dawki stosowanych glikokortykosteroidów. Co ciekawe, w grupie placebo gorszą odpowiedź na leczenie standardowe odnotowano w grupie z wysokim IGNFS w porównaniu z niskim IFNGS.
Bezpieczeństwo leczenia było podobne w większości podgrup. Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic występowania incydentów półpaśca w grupie z wysokim i niskim IFNGS.
W ostatecznej ocenie uzyskanych wyników naukowcy potwierdzili stabilny poziom skuteczności i bezpieczeństwa anifrolumabu w zróżnicowanych grupach pacjentów.
Opracowanie: dr n. med. Ewa Morgiel
Bezpieczeństwo i skuteczność anifrolumabu oceniono w dwóch wieloośrodkowych randomizowanych badaniach klinicznych fazy III TULIP 1 i TULIP 2. Różnica uzyskania poprawy (BICLA) między grupą placebo i grupą z lekiem badanym po 52 tygodniach leczenia wyniosła 16,6 proc. w całej populacji we wspomnianych dwóch badaniach.
Interferon (INF) typu I odgrywa ważną rolę w patogenezie SLE. Jest to grupa białek, których pomiar bezpośrednio we krwi jest trudny. Dlatego aktywację szlaku IFN typu 1 określa się ilościowo w pomiarze ekspresji genów indukowanych przez INF (IFN - inducible gene signature – IFNGS). IFNGS koreluje z aktywnością choroby.
Na postawie uzyskanych wyników w badaniach TULIP 1 i TULIP 2 przeprowadzono dodatkową analizę skuteczności i bezpieczeństwa anifrolumabu w odpowiednio zdefiniowanych podgrupach z uwzględnieniem niskiej i wysokiej sygnatury genowej IFN (INFGS), jak również innych danych opisujących grupę badaną – demograficznych i klinicznych. Celem tego badania była ocena, jaka grupa chorych może odnieść największe korzyści z terapii anifrolumabem.
Największą różnicę skuteczności w odniesieniu do placebo uzyskano u chorych z wysoką sygnaturą genową dla IFN (wysokim INFGS) – 18,2 proc., nieprawidłowymi markerami serologicznymi – 23,1 proc. oraz chorych pochodzący z Azji – 29,2 proc.
W niektórych podgrupach zbyt mała liczebność stanowiła ograniczenie w wyciąganiu wniosków. Nie stwierdzono istotnych różnic skuteczności leczenia chorych w zależności od aktywności choroby czy dawki stosowanych glikokortykosteroidów. Co ciekawe, w grupie placebo gorszą odpowiedź na leczenie standardowe odnotowano w grupie z wysokim IGNFS w porównaniu z niskim IFNGS.
Bezpieczeństwo leczenia było podobne w większości podgrup. Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic występowania incydentów półpaśca w grupie z wysokim i niskim IFNGS.
W ostatecznej ocenie uzyskanych wyników naukowcy potwierdzili stabilny poziom skuteczności i bezpieczeństwa anifrolumabu w zróżnicowanych grupach pacjentów.
Opracowanie: dr n. med. Ewa Morgiel
Źródło:
Vital EM, Merrill JT, Morand EF, Furie RA, Bruce IN, Tanaka Y, Manzi S, Kalunian KC, Kalyani RN, Streicher K, Abreu G, Tummala R. Anifrolumab efficacy and safety by type I interferon gene signature and clinical subgroups in patients with SLE: post hoc analysis of pooled data from two phase III trials Ann Rheum Dis. Jul 2022, 81 (7) 951-961; DOI: 10.1136/annrheumdis-2021-221425
Vital EM, Merrill JT, Morand EF, Furie RA, Bruce IN, Tanaka Y, Manzi S, Kalunian KC, Kalyani RN, Streicher K, Abreu G, Tummala R. Anifrolumab efficacy and safety by type I interferon gene signature and clinical subgroups in patients with SLE: post hoc analysis of pooled data from two phase III trials Ann Rheum Dis. Jul 2022, 81 (7) 951-961; DOI: 10.1136/annrheumdis-2021-221425
