Diety o ograniczonej zawartości węglowodanów stają się coraz bardziej popularne wśród ogółu społeczeństwa, jak również wśród osób otyłych i z insulinoopornością oraz pacjentów zarówno z cukrzycą typu 2, jak i typu 1, w tym dzieci i młodzieży. Niemniej dowody naukowe potwierdzające skuteczność tych diet w przypadku cukrzycy typu 1 są ograniczone. Podczas gdy obecne ogólne wytyczne dotyczące żywienia dzieci zalecają umiarkowane spożycie węglowodanów stanowiące ok. 45% dziennego zapotrzebowania kalorycznego, nie ma badań pozwalających ustalić jedną optymalną ilość węglowodanów w diecie chorych na cukrzycę. Głównymi powodami, dla których pacjenci ograniczają węglowodany w swojej diecie, jest możliwość zmniejszenia zmienności glikemii poposiłkowej, poprawa kontroli metabolicznej i zmniejszenie ryzyka przyrostu masy ciała z powodu niższych dawek insuliny. Z drugiej strony największym zmartwieniem lekarzy jest możliwość wywołania dyslipidemii, hipoglikemii, zaburzeń odżywiania, zakłócenia normalnego rozwoju dziecka lub przejścia ketonemii spowodowanej dietą niskowęglowodanową (LCD) w kwasicę ketonową. Naszym celem było podsumowanie najnowszych ustaleń dotyczących diet niskowęglowodanowych, potencjalnych konsekwencji ich stosowania u młodych osób z cukrzycą typu 1, a także ewentualnych sugerowanych korzyści i wpływu na kontrolę glikemii.