Spoidła międzypółkulowe łączą ze sobą wybrane obszary kory mózgowej. Obfitość włókien spoidłowych jest większa w obszarach asocjacyjnych kory niż w obrębie korowych pól czuciowych. Spoidło wielkie zbudowane jest z aksonów neuronów piramidowych, a neuroprzekaźnikiem jest w nim kwas glutaminowy. Jednakże oddziaływania międzypółkulowe mogą być i pobudzeniowe, i hamujące. Spoidło umożliwia międzypółkulowy transfer informacji i wyuczonych asocjacji, ukierunkowanie uwagi, wspomaga koordynację ruchów obustronnych i spójną percepcję powierzchni ciała. Zmiany plastyczne w korze mózgowej są pod silnym wpływem drugiej półkuli. Wyniki prowadzonych na ten temat badań nie są spójne. Uszkodzenia mózgu (np. przez udary) zakłócają równowagę oddziaływań międzypółkulowych i często powodują zwiększoną aktywację obszarów kory drugiej półkuli homotopowych do uszkodzenia, co może sprzyjać wytwarzaniu w tych okolicach kompensacyjnych zmian plastycznych. Są jednak badania na zwierzętach, które przeczą tym sugestiom i pokazują, że zmniejszona jest plastyczność w półkuli przeciwległej do lezji. Ten problem, niewątpliwie ważny dla neurorehabilitacji, wymaga dokładniejszych badań.