Choroba Parkinsona jest drugą co do częstości występowania w populacji chorobą neurodegeneracyjną, która dotyka głównie osoby starsze. Schorzenie jest następstwem zaniku neuronów dopaminergicznych istoty czarnej śródmózgowia, co powoduje zmniejszenie stężenia dopaminy w prążkowiu i jego stopniową degenerację. Do osiowych objawów choroby zalicza się symptomy motoryczne, szczególnie spowolnienie ruchowe, wzmożone napięcie mięśniowe i drżenie spoczynkowe, oraz symptomy wegetatywne, poznawcze i emocjonalne. Jedną z form zaburzeń poznawczych występujących w chorobie Parkinsona są zaburzenia utajonego uczenia się polegającego na nabywaniu złożonej wiedzy w sposób mimowolny, bez kontroli nad przebiegiem procesu. Ponieważ wiedza utajona jest trudna bądź niemożliwa do zwerbalizowania, o zachodzącym uczeniu wnioskuje się na podstawie stopniowo rosnącej dokładności lub szybkości wykonania zadania. Do uczenia utajonego zalicza się różne w wielu aspektach formy nabywania wiedzy, które wiąże niezależność od jawnego systemu pamięci i uczenia się, oceniana m.in. na podstawie prawidłowości ich funkcjonowania po uszkodzeniu przyśrodkowej części płata skroniowego i hipokampa. Pozostają one niezakłócone, mimo występowania u badanych poważnych zaburzeń jawnej pamięci i uczenia się w przebiegu choroby Alzheimera i w amnezji skroniowej. Przedstawiony w artykule przegląd badań nad utajonym uczeniem się w chorobie Parkinsona pokazuje, że zaburzenia u pacjentów ujawniają się głównie w zadaniach z komponentą motoryczną, podczas gdy większość zadań niemotorycznych wykonywana jest prawidłowo. Zaburzenia utajonego motorycznego uczenia się u osób z chorobą Parkinsona wydają się tematem wartym dalszej eksploracji i włączenia w praktykę kliniczną, ponieważ mogą znacząco wpływać na codzienne funkcjonowanie chorych, utrudniać rehabilitację i obniżać jakość ich życia.