Cel pracy

Analiza występowania bólu i zaburzeń zachowania u osób starszych z zaburzeniami funkcji poznawczych ze względu na stosowane leczenie.

Materiał i metody

W badaniu wzięło udział 92 starszych mieszkańców domów pomocy społecznej (74 kobiety) w wieku 83,8 ±8,7 roku z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji poznawczych [Abbreviated Mental Test Score (AMTS): < 7 pkt]. W badaniu wykorzystano również skalę oceny zaburzeń zachowania (Cohen-Mansfield Agitation Inventory – CMAI) oraz skalę oceny występowania bólu (Abbey Pain Scale – APS). Badanych podzielono na dwie grupy wg skali APS: grupę I – osoby bez bólu i grupę II – osoby z bólem. W ocenie farmakoterapii uwzględniono leki psychotropowe, leki przeciwbólowe przeanalizowano pod kątem ich dawek.

Wyniki

Średni wynik badanych wg AMTS to 1,1 ±1,9 pkt, CMAI – 40,7 ±15,2 pkt, a APS – 4,1 ±4,2 pkt. Aż 65 osób (70,7%) stosowało leki psychotropowe, z czego 34 (52,3%) – neuroleptyki II generacji, 19 (29,2%) – neuroleptyki I generacji, 19 (29,2%) – benzodiazepiny, a 13 (20,0%) – hydroksyzynę. Dwudziestu czterech badanych (36,9% przyjmujących leki psychotropowe) stosowało jednocześnie leki psychotropowe z różnych grup. Osoby z grupy II uzyskały wyższe wyniki w CMAI (p = 0,0001), ale częstość stosowania leków psychotropowych nie różniła się pomiędzy grupami. Częstość zażywania leków przeciwbólowych również była porównywalna, ale u osób z grupy II częściej stosowano minimalne dawki (p < 0,05).

Wnioski

Badania wskazują, że zaburzenia zachowania u chorych z otępieniem mogą być wywołane bólem. Ma to ważne implikacje dla farmakoterapii, daje bowiem nadzieję, że efektywna kontrola bólu jako czynnika predysponującego do wystąpienia pobudzenia pozwoli ograniczyć stosowanie leków psychotropowych.