Autoimmunologiczne choroby tarczycy są jedną z najczęstszych jednostek chorobowych towarzyszących cukrzycy typu 1 i mogą wpływać na jej przebieg. Dla limfocytarnego zapalenia tarczycy typu Hashimoto częstość ta wynosi 14–28%, natomiast dla nadczynności tarczycy typu Gravesa-Basedowa 0,5–7%. Cel pracy: Przedstawienie przebiegu cukrzycy typu 1 w populacji pediatrycznej ze współistniejącymi autoimmunologicznymi chorobami tarczycy: limfocytarnym zapaleniem tarczycy typu Hashimoto oraz chorobą Gravesa-Basedowa.
Bazę danych stanowiły artykuły naukowe z PubMed z lat 1990–2020.
U dzieci i młodzieży ze współistniejącą autoimmunizacją tarczycy obserwuje się zwykle niedostateczną kontrolę glikemii. Opisywany średni wzrost stężenia hemoglobiny glikowanej, w zależności od publikacji waha się od 7,9 do 9,2%. U dzieci z subkliniczną niedoczynnością tarczycy obserwowano zwiększoną liczbę epizodów hipoglikemii – 5 vs 2 epizody na rok wśród dzieci z eutyreozą. Natomiast w nadczynności tarczycy liczba epizodów hipoglikemii wynosiła 34,4 vs 17,2 epizodów na 100 pacjentów z eutyreozą. W nadczynności tarczycy obserwuje się również zwiększoną częstość występowania epizodów cukrzycowej kwasicy ketonowej – 18,1 vs 7,7 na 100 pacjentów z eutyreozą na rok. Wyższe jest także ryzyko rozwinięcia odległych powikłań w postaci chorób sercowo-naczyniowych. Niemniej jednak w dostępnej literaturze istnieją rozbieżne doniesienia na ten temat.
Autoimmunologiczne choroby tarczycy często zaburzają jej przebieg i terapię. Zwrócenie szczególnej uwagi na odmienność przebiegu cukrzycy przy współwystępowaniu schorzeń tarczycy jest ważnym i podstawowym elementem opieki diabetologicznej.
dzieci i młodzież, zaburzenia metaboliczne, cukrzyca typu 1, autoimmunologiczna choroba tarczycy
