Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism

Streszczenie

1/2019 vol. 25
Artykuł oryginalny

Kliniczne determinanty remisji u dzieci z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 1 w dwuletniej obserwacji

  1. Students’ Research Group at the Department of Paediatrics, Endocrinology, and Diabetology with Cardiology Divisions, Medical University of Bialystok, Poland
  2. Department of Paediatrics, Endocrinology, and Diabetology with Cardiology Division, Medical University of Bialystok, Poland
Pediatr Endocrinol Diabetes Metab 2019; 25 (1): 6-16
Data publikacji online: 2019/05/23
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease

Możliwości przedłużenia wydzielania endogennej insuliny w trakcie „miesiąca miodowego” w cukrzycy typu 1 są obecnie szeroko ba-dane.

Cel pracy

Opisanie trwania klinicznej remisji u dzieci z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 1, porównanie wybranych czynników mających wpływ na wystąpienie remisji, skupiając się na aktywności fizycznej przed chorobą oraz w jej trakcie.

Materiał i metody

Grupa badana składała się z 82 dzieci (10 ±3,72 roku) chorych na cukrzycę typu 1. Zebrano i przeanalizowano dane dotyczące czasu trwania choroby (dwuletnia obserwacja), zapotrzebowania na insulinę i wyników laboratoryjnych. Endogenne wydzielanie insuliny określono na podstawie stężeń C-peptydu na czczo oraz 2 godziny po posiłku. Remisję cukrzycy zdefiniowano zgodnie z aktualnymi kryteriami. Informacje na temat aktywności fizycznej uzyskano na podstawie ankiety telefonicznej.

Wyniki

Pacjenci, którzy nie wykazywali aktywności fizycznej w porównaniu z pacjentami z wysokim poziomem aktywności fizycznej przed diagnozą, zostali przyjęci do szpitala z gorszymi wynikami parametrów równowagi kwasowo-zasadowej (p < 0,05). Pacjenci wykazują-cy wysoki poziom aktywności fizycznej w trakcie choroby mieli niższe zapotrzebowanie na insulinę po 3 miesiącach od rozpoznania (p < 0,05). Pacjenci poniżej 10. roku życia prezentowali gorsze wyniki parametrów równowagi kwasowo-zasadowej (p < 0,05), mniej-sze stężenia C-peptydu na czczo oraz 2 godziny po posiłku (p < 0,05) przy przyjęciu do szpitala oraz mniejsze stężenie C-peptydu w dwuletniej obserwacji (p = 0,00) w porównaniu z pacjentami powyżej 10. roku życia. U pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowa-nej (HbA1c) poniżej 11,3% (mediana) w dniu przyjęcia do szpitala zaobserwowano większe stężenie C-peptydu 2 godziny po posiłku, niższe zapotrzebowanie na insulinę w dniu wypisu oraz po 6 i 12 miesiącach od diagnozy w porównaniu z pacjentami z HbA1c powyżej 11,3%. Pacjenci z remisją w dniu wypisu ze szpitala byli przyjęci do niego w lepszej kondycji, a następnie wykazywali niższe zapotrze-bowanie na insulinę przez rok od diagnozy (p < 0,05).

Wnioski

Niższe zapotrzebowanie na insulinę w dniu wypisu związane jest z: starszym wiekiem, niższym poziomem HbA1c oraz lepszym stanem klinicznym w dniu przyjęcia do szpitala. Wyższy poziom aktywności fizycznej wpływa na lepsze wyniki parametrów równowagi kwa-sowo-zasadowej w czasie rozpoznania cukrzycy typu 1 oraz na niższe zapotrzebowanie w trakcie jej trwania. W ciągu dwóch pierw-szych lat od diagnozy remisja może być związana z wyższym poziomem aktywności fizycznej, jednakże dalsze badania w większej grupie badanej są konieczne.

Udostępnij
without publication fees