Streszczenie
Kliniczne determinanty remisji u dzieci z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 1 w dwuletniej obserwacji
- Students’ Research Group at the Department of Paediatrics, Endocrinology, and Diabetology with Cardiology Divisions, Medical University of Bialystok, Poland
- Department of Paediatrics, Endocrinology, and Diabetology with Cardiology Division, Medical University of Bialystok, Poland
Możliwości przedłużenia wydzielania endogennej insuliny w trakcie „miesiąca miodowego” w cukrzycy typu 1 są obecnie szeroko ba-dane.
Cel pracy
Opisanie trwania klinicznej remisji u dzieci z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 1, porównanie wybranych czynników mających wpływ na wystąpienie remisji, skupiając się na aktywności fizycznej przed chorobą oraz w jej trakcie.
Materiał i metody
Grupa badana składała się z 82 dzieci (10 ±3,72 roku) chorych na cukrzycę typu 1. Zebrano i przeanalizowano dane dotyczące czasu trwania choroby (dwuletnia obserwacja), zapotrzebowania na insulinę i wyników laboratoryjnych. Endogenne wydzielanie insuliny określono na podstawie stężeń C-peptydu na czczo oraz 2 godziny po posiłku. Remisję cukrzycy zdefiniowano zgodnie z aktualnymi kryteriami. Informacje na temat aktywności fizycznej uzyskano na podstawie ankiety telefonicznej.
Wyniki
Pacjenci, którzy nie wykazywali aktywności fizycznej w porównaniu z pacjentami z wysokim poziomem aktywności fizycznej przed diagnozą, zostali przyjęci do szpitala z gorszymi wynikami parametrów równowagi kwasowo-zasadowej (p < 0,05). Pacjenci wykazują-cy wysoki poziom aktywności fizycznej w trakcie choroby mieli niższe zapotrzebowanie na insulinę po 3 miesiącach od rozpoznania (p < 0,05). Pacjenci poniżej 10. roku życia prezentowali gorsze wyniki parametrów równowagi kwasowo-zasadowej (p < 0,05), mniej-sze stężenia C-peptydu na czczo oraz 2 godziny po posiłku (p < 0,05) przy przyjęciu do szpitala oraz mniejsze stężenie C-peptydu w dwuletniej obserwacji (p = 0,00) w porównaniu z pacjentami powyżej 10. roku życia. U pacjentów z poziomem hemoglobiny glikowa-nej (HbA1c) poniżej 11,3% (mediana) w dniu przyjęcia do szpitala zaobserwowano większe stężenie C-peptydu 2 godziny po posiłku, niższe zapotrzebowanie na insulinę w dniu wypisu oraz po 6 i 12 miesiącach od diagnozy w porównaniu z pacjentami z HbA1c powyżej 11,3%. Pacjenci z remisją w dniu wypisu ze szpitala byli przyjęci do niego w lepszej kondycji, a następnie wykazywali niższe zapotrze-bowanie na insulinę przez rok od diagnozy (p < 0,05).
Wnioski
Niższe zapotrzebowanie na insulinę w dniu wypisu związane jest z: starszym wiekiem, niższym poziomem HbA1c oraz lepszym stanem klinicznym w dniu przyjęcia do szpitala. Wyższy poziom aktywności fizycznej wpływa na lepsze wyniki parametrów równowagi kwa-sowo-zasadowej w czasie rozpoznania cukrzycy typu 1 oraz na niższe zapotrzebowanie w trakcie jej trwania. W ciągu dwóch pierw-szych lat od diagnozy remisja może być związana z wyższym poziomem aktywności fizycznej, jednakże dalsze badania w większej grupie badanej są konieczne.
Słowa kluczowe
remisja kliniczna, cukrzyca typu 1, zachorowanie, C-peptyd, aktywność fizyczna
Zintergrowane z
