Wstęp

Zespół Turnera predysponuje do powikłań metabolicznych i kardiologicznych. W leczeniu zespołu Turnera standardem jest terapia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (rGH). Odległe skutki tej terapii są nadal niedostatecznie zbadane. Celem pracy była ocena metabolicznych skutków terapii rGH.

Materiał i metody

Do badania zakwalifikowano 53 kobiety z zespołem Turnera, podzielone na 37 osób leczonych hGH (grupa 1) i 16 nieleczonych (grupa 2). Wykonano badania antropometryczne oraz laboratoryjne, m.in., oznaczono stężenie glukozy i insuliny w doustnym tescie obciążenia glukozą (OGTT) w 0., 30., 60., 90., 120. i 150. minucie, lipidogram, hemoglobine glikowaną (HbA1c), adipokiny, hs CRP. Na podstawie ww danych wyliczono HOMA-IR, HOMA-b, QUICKI i indeks Matsudy.

Wyniki

Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy we wskaźnikach BMI i WHR pomiędzy grupami, aczkolwiek grupy różniły się w sposób istotny statystycznie średnią ilością tkanki tłuszczowej (27,46% w grupie 1, 31,75% w grupie 2). Standardowe wskaźniki insulinowrażliwości i insulinooporności nie różniły się pomiędzy grupami, aczkolwiek indeks Matsudy wykazał przewagę pacjentów z insulinoopornoscią w grupie 2 (p = 0,2). Nie stwierdzono różnic w stężeniu adipokin, hsCRP i lipidogramie pomiędzy grupami.

Wnioski

Terapia hGH skutkuje korzystniejszym składem ciała u pacjenek z zespołem Turnera, pomimo porównywalnego BMI. Zmniejszona ilość tkanki tłuszczowej utrzymuje się wiele lat po zakończonej terapii hGH. Osoby poddane leczeniu hGH wykazują tendencję do większej insulinowrażliwości.