Zespół Turnera predysponuje do powikłań metabolicznych i kardiologicznych. W leczeniu zespołu Turnera standardem jest terapia rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu (rGH). Odległe skutki tej terapii są nadal niedostatecznie zbadane. Celem pracy była ocena metabolicznych skutków terapii rGH.
Do badania zakwalifikowano 53 kobiety z zespołem Turnera, podzielone na 37 osób leczonych hGH (grupa 1) i 16 nieleczonych (grupa 2). Wykonano badania antropometryczne oraz laboratoryjne, m.in., oznaczono stężenie glukozy i insuliny w doustnym tescie obciążenia glukozą (OGTT) w 0., 30., 60., 90., 120. i 150. minucie, lipidogram, hemoglobine glikowaną (HbA1c), adipokiny, hs CRP. Na podstawie ww danych wyliczono HOMA-IR, HOMA-b, QUICKI i indeks Matsudy.
Nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy we wskaźnikach BMI i WHR pomiędzy grupami, aczkolwiek grupy różniły się w sposób istotny statystycznie średnią ilością tkanki tłuszczowej (27,46% w grupie 1, 31,75% w grupie 2). Standardowe wskaźniki insulinowrażliwości i insulinooporności nie różniły się pomiędzy grupami, aczkolwiek indeks Matsudy wykazał przewagę pacjentów z insulinoopornoscią w grupie 2 (p = 0,2). Nie stwierdzono różnic w stężeniu adipokin, hsCRP i lipidogramie pomiędzy grupami.
Terapia hGH skutkuje korzystniejszym składem ciała u pacjenek z zespołem Turnera, pomimo porównywalnego BMI. Zmniejszona ilość tkanki tłuszczowej utrzymuje się wiele lat po zakończonej terapii hGH. Osoby poddane leczeniu hGH wykazują tendencję do większej insulinowrażliwości.
zespół Turnera, hormon wzrostu, adipokiny, insulinooporność, indeks Matsudy
