Wprowadzenie

Cukrzyca typu 1 (type 1 diabetes – T1D) może być związana z licznymi powikłaniami, w tym zaburzeniami metabolizmu kostnego.

Celem pracy

była dwukrotna ocena markerów metabolizmu kostnego u dzieci z nowo rozpoznaną T1D i po 7 miesiącach jej trwania w odniesieniu do parametrów przebiegu klinicznego cukrzycy.

Materiał i metody

U 100 chorych na T1D i 52 osób z grupy kontrolnej oceniano następujące markery obrotu kostnego: osteokalcynę – OC, osteoprotege-rynę – OPG, sRANKL i deoksypirydolinę w moczu – DPD, oraz wykonano badanie DXA.

Wyniki

Stwierdzono mniejsze stężenie OC w momencie wystąpienia T1D w porównaniu z grupą kontrolną (p < 0,001) oraz jego zwiększenie w trakcie obserwacji (p < 0,001). Stężenie OPG było większe u pacjentów w momencie wystąpienia T1D w porównaniu z grupą kon-trolną (p = 0,024), a następnie ulegało zmniejszeniu (p < 0,001). Stężenie s-RANKL zwiększało się u pacjentów z T1D w czasie obser-wacji (p < 0,001) i było mniejsze niż w grupie kontrolnej (p < 0,001). Stężenie DPD w moczu również się zwiększało podczas obser-wacji w grupie pacjentów z T1D (p < 0,001) i było większe w porównaniu z grupą kontrolną (p = 0,021). BMD-TBLH był wyższy w grupie kontrolnej w porównaniu z pacjentami, zarówno w momencie wystąpienia T1D (p = 0,025), jak i w dalszej obserwacji (p = 0,034). Ponadto OPG korelowało dodatnio z HbA1c (p = 0,004) i ujemnie ze stężeniem peptydu C na czczo (p = 0,046) i BMI Z-score (p = 0,003), natomiast s-RANKL korelowało dodatnio ze stężeniem peptydu C zarówno na czczo (p < 0,001), jak i po stymulacji (p < 0,001).

Wnioski

Zaburzenia metabolizmu kostnego obserwowane w momencie wystąpienia T1D u dzieci i ulegające modyfikacji po osiągnięciu kontroli metabolicznej choroby wydają się najsilniej związane z przetrwałą insulinosekrecją.