Nadwaga i otyłość oraz choroby metaboliczne stanowią w pediatrii zagadnienie o narastającym od dekad znaczeniu. Chcąc uzupełnić metody diagnostyczne i poszerzyć zakres monitorowania pacjentów, w praktyce lekarskiej można korzystać z pomiarów składu ciała. Współcześnie istnieje wiele metod pozwalających na oszacowanie zawartości poszczególnych tkanek. Ich dokładność i powtarzalność składające się na wiarygodność pomiaru stanowią przedmiot licznych opracowań naukowych. Sięgając po daną metodę, warto znać jej podstawowe założenia oraz mieć świadomość zarówno jej zalet, jak i ograniczeń czy kosztów. Wymienione aspekty omówiono w niniejszej pracy. Za najdokładniejszą, referencyjną metodę uznaje się modele wielokomponentowe (3C, 4C), wymagające wykonania kilku (zazwyczaj trzech) pomiarów za pomocą różnych urządzeń, co służyć ma jak najdokładniejszemu obliczeniu udziału danej kompo-nenty składu ciała (tkanki tłuszczowej, wody, składników mineralnych i/lub tkanki mięśniowej). Dzięki temu do minimum ogranicza się konieczność szacowania zawartości tkanek za pomocą modeli matematycznych. Dobór metod pomiaru składających się na model wielo-komponentowy różni się w zależności od ośrodka, w którym przeprowadzane jest badanie. Metody 3C i 4C są jednak czasochłonne i wymagają długotrwałej współpracy ze strony młodych pacjentów. Ponadto pomiary może wykonać tylko przeszkolony personel korzy-stający ze specjalistycznego, kosztownego sprzętu. Koszt badania zostaje radykalnie ograniczony przy stosowaniu metod przesiewo-wych, do których zaliczyć można tradycyjne pomiary antropometryczne oraz bardziej zaawansowaną analizę impedancji bioelektrycznej. Dzięki dostępnym w piśmiennictwie porównaniom z metodami referencyjnymi znane są ograniczenia dotyczące dokładności metod przesiewowych. Uznaje się jednak, że prawidłowo przeprowadzone za ich pomocą pomiary cechują się zadowalającą powtarzalnością i mogą stanowić cenne narzędzie w codziennej praktyce.