Cel pracy: Mózgowa malformacja naczyniowa, mimo że jest wadą wrodzoną, ujawnia się klinicznie u dzieci bardzo rzadko, przeciwnie do naczyniaków mózgu oraz najczęstszej przyczyny nieurazowego krwotoku podpajęczynówkowego u dorosłych. Przebieg krwotoku podpajęczynówkowego u dzieci jest z reguły bardzo ciężki i część pacjentów umiera przed podjęciem leczenia neurochirurgicznego. Celem pracy jest przedstawienie następstw neuropsychologicznych u dwójki dzieci operowanych z powodu tętniaka naczyń mózgowych.
Materiał i metoda: Badaniem neuropsychologicznym objęto dwoje dzieci, u których wykryto tętniaka mózgu, chłopca w wieku 13 lat i dziewczynę w wieku 16 lat. W obu przypadkach tętniak zlokalizowany był na tętnicy ciemieniowo-potylicznej. W pierwszym przypadku badanie neuropsychologiczne przeprowadzono 2 lata po operacji, w drugim 4 lata po interwencji neurochirurgicznej. W badaniu neuropsychologicznym zastosowano szereg metod, w tym: skalę inteligencji Wechslera, wybrane metody eksperymentalne z Zeszytów Łuckiego służących do oceny procesów poznawczych pacjentów z organicznym uszkodzeniem mózgu. Zebrano także szczegółowy wywiad od rodziców osób badanych.
Wyniki: U dwójki opisywanych dzieci zaobserwowano wyraźne deficyty neuropsychologiczne utrzymujące się stosunkowo długo po operacji, które utrudniają zarówno funkcjonowanie szkolne, jak i społeczne – w grupie rówieśniczej. Wspólnym mianownikiem są utrzymujące się trudności pamięciowe, szczególnie w zakresie kodowania i przyswajania nowego materiału. Jest to jedna z najważniejszych zdolności adaptacyjnych, warunkująca nie tylko możliwość efektywnego funkcjonowania dziecka w szkole, ale także skuteczne przystosowanie do zmieniających się warunków sytuacji.
Wnioski: Wykrywanie deficytów neuropsychologicznych u dzieci po operacjach tętniaka naczyń mózgowych może zapewnić skuteczną i celowaną neurorehabilitację wybranych funkcji poznawczych i ułatwić właściwą adaptację emocjonalną i społeczną dziecka do sytuacji choroby.