Nieświadomość hipoglikemii, definiowana jako brak możliwości rozpoznania objawów hipoglikemii przez pacjenta, stanowi istotny problem kliniczny wśród chorych na cukrzycę typu 1. Najczęściej jest spowodowana nawracającymi niedocukrzeniami, które prowadzą do wystąpienia niewydolności autonomicznego układu nerwowego związanej z hipoglikemią (hypoglycaemia-associated autonomic failure – HAAF). Unikanie hipoglikemii może przywrócić zdolność do jej odczuwania. U pacjentów, u których zastosowanie funkcjonalnej intensywnej insulinoterapii z użyciem insulin analogowych oraz ciągłego podskórnego wlewu insuliny za pomocą pomp insulinowych jest nieskuteczne, wskazane jest wdrożenie ciągłego monitorowania glikemii. Systemy ciągłego monitorowania wyposażone w alarmy niskich glikemii i alarmy predykcyjne nie tylko znacznie redukują ryzyko wystąpienia ciężkich hipoglikemii, lecz także istotnie zmniejszają lęk przed hipoglikemią oraz poprawiają jakość życia zarówno pacjentów, jak i ich rodzin. Pompy insulinowe połączone z ciągłym monitorowaniem glikemii (continuous glucose monitoring – CGM), automatycznie wstrzymujące infuzję insuliny w przypadku zagrożenia niskim poziomem glikemii (predictive low-glucose insulin suspend – PLGS), powinny być preferowane u pacjentów z nieświadomością hipoglikemii. Leczenie nieświadomości hipoglikemii jest złożone, a jego integralną częścią jest edukacja zdrowotna. Szczególną uwagę należy zwrócić na postępowanie w hipoglikemii i odpowiednie wykorzystanie nowoczesnych metod terapii.

Nieświadomość hipoglikemii jest bardzo częsta wśród dzieci poniżej 6. roku życia, które nie są w stanie same zaobserwować wczesnych objawów niedocukrzeń. Wiąże się to z dużym ryzykiem występowania częstych i ciężkich hipoglikemii, które mogą prowadzić do strukturalnych zmian w mózgu, upośledzenia funkcji poznawczych i rozwoju zaburzeń zachowania w późniejszym życiu.