Cukrzyca typu 1 (T1DM) znacząco wpływa na codzienne funkcjonowanie dziecka i jego rodziny. Celem badania była ocena częstości występowania objawów depresji i lęku oraz ich związek z parametrami klinicznymi.
W badaniu uczestniczyło 59 osób z T1DM (w wieku 15–18 lat) i ich rodzice. Wszyscy wypełnili walidowane kwestionariusze (Inwentarz Depresji Dziecięcej 2, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku) oraz ankietę oceniającą codzienne funkcjonowanie.
Nie stwierdzono istotnych różnic w występowaniu objawów depresji u dzieci i ich rodziców (p = 0,975), natomiast istotne różnice stwierdzono w zakresie objawów lęku. Rozkład wartości stenów X1 i X2 młodzieży i rodziców był różny (odpowiednio p = 0,021 i p = 0,001). Dziewczęta charakteryzowały się wyższym poziomem wskaźników depresji zarówno na podstawie wyniku ogólnego (p = 0,010), jak i problemów emocjonalnych (p = 0,022) oraz funkcjonalnych (p = 0,012). Nie stwierdzono istotnej korelacji pomiędzy czasem trwania cukrzycy, kontrolą glikemii, występowaniem ostrych powikłań cukrzycy oraz parametrami oceniającymi lęk i depresję. Optymalna kontrola glikemii, definiowana jako HbA1c poniżej 6,5% i TIR powyżej 70%, była związana z płcią (p = 0,001) oraz wysokim poziomem problemów funkcjonalnych (p = 0,048).
W badanej populacji dorastające dziewczęta z T1DM częściej prezentowały objawy depresyjne niż chłopcy, a objawy lękowe u młodzieży częściej opisywali rodzice niż sami nastolatkowie. Wyższa wartość HbA1c była skorelowana z wyższym poziomem problemów w codziennym funkcjonowaniu.
depresja, lęk, cukrzyca typu 1, młodzież, rodzice
