Streszczenie
Ocena kliniczna 31 dzieci z niedoczynnością przysadki w przebiegu zespołu przerwania szypuły przysadki. Zaskakujący przebieg wzrastania u 2 dzieci z potwierdzonym niedoborem hormonu wzrostu
- Department of Endocrinology and Diabetology for Children and Adolescents, Wroclaw Medical University, Poland
- Student Scientific Club at Department of Endocrinology and Diabetology for Children and Adolescents, Wroclaw Medical University, Poland
Wstęp
Zespół przerwania szypuły przysadki (PSIS) zaliczamy do złożonych postaci wrodzonej niedoczynności przysadki. Objawy wynikające z niedoczynności przysadki, mimo wrodzonego charakteru schorzenia mogą pojawić się w różnym okresie życia. Celem pracy była ocena kliniczna 31 dzieci z potwierdzonym w badaniu obrazowym PSIS.
Wyniki
Podczas wyjściowej oceny hormonalnej u 25,8% dzieci rozpoznano wielohormonalną niedoczynność przysadki (CPHD). W czasie dalszej obserwacji endokrynologicznej (mediana 5,1 roku, zakres 0,513,2 roku) ostatecznie u 74,2% badanych rozpoznano CPHD, natomiast jedynie u 25,8% pacjentów izolowany niedobór hormonu wzrostu (GHD). U 2 dzieci niskorosłych z CPHD, w tym z potwierdzonym GHD, przebieg wzrastania był zaskakujący. W wyniku decyzji rodziców nie podjęto bądź przerwano terapię hormonem wzrostu. Dzieci osiągnęły jednak prawidłową wysokość ciała.
Wnioski
Dzieci z zespołem PSIS prezentują różnorodny obraz kliniczny i należy je obserwować z powodu ryzyka pojawienia się kolejnych zaburzeń osi przysadkowych. W diagnostyce różnicowej hipoglikemii w okresie noworodkowym i niemowlęcym należy brać pod uwagę niedoczynność przysadki. Zjawisko prawidłowego wzrastania przy potwierdzonym niedoborze hormonu wzrostu jest obserwowane aczkolwiek nie jest w pełni wyjaśnione.
Słowa kluczowe
niedobór wzrostu, zespół przerwania szypuły przysadki, wielohormonalna niedoczynność przysadki
Zintergrowane z
