Pediatric Endocrinology Diabetes and Metabolism

Streszczenie

2/2020 vol. 26
Artykuł oryginalny

Ocena przydatności oznaczeń stężeń hormonu antymüllerowskiego i inhibny B jako markerów czynności jajników u pacjentek z zespołem Turnera – wyniki wstępne

  1. Department of Pediatric and Adolescent Endocrinology, Jagiellonian University Collegium Medicum, Krakow, Poland
  2. Department of Pediatric and Adolescent Endocrinology, Uniwersytecki Szpital Dziecięcy w Krakowie, Poland
Pediatr Endocrinol Diabetes Metab 2020; 26 (2): 84–88
Data publikacji online: 2020/05/27
Pełna treść artykułu
Confronting perimenopausal women’s knowledge of coronary heart disease with their health behaviours. Controversial role of hormone replacement therapy in the protection of coronary heart disease

Wprowadzenie

Samoistne dojrzewanie występuje u 30% pacjentek z zespołem Turnera (ZT), a jego brak jest wskazaniem do rozpoczęcia hormonalnej terapii zastępczej (HRT). Dotychczas nie określono wiarygodnych markerów określających prawdopodobieństwo wystąpienia samoist-nego dojrzewania w tej grupie pacjentek.

Cel pracy

Ocena przydatności oznaczeń stężeń hormonu antymüllerowskiego i inhibny B jako markerów czynności jajników i predyktorów wy-stąpienia samoistnego dojrzewania u pacjentek z ZT.

Materiał i metody

Do badania włączono 35 pacjentek z ZT leczonych ludzkim rekombinowanym hormonem wzrostu w wieku fizjologicznego dojrzewania płciowego (10–12 lat, średni wiek 10,5 roku). Przed wprowadzeniem HRT oceniono oś gonadalną (LH, FSH, estradiol). Dodatkowo oznaczono stężenie AMH i inhibiny B. Podczas obserwacji pacjentki podzielono na dwie grupy: z samoistnym początkiem dojrzewania (SP) lub bez (WP). Samoistne dojrzewanie zdefiniowano jako rozwój piersi oceniony na stopień II lub wyższe w skali Tannera.

Wyniki

Pacjentki z grupy WP pozostawały w obserwacji do średniego wieku 16 lat. Samoistny początek dojrzewania wystąpił u 16 pacjentek (średni wiek 10 lat). U pacjentek z grupy SP stwierdzono istotnie mniejsze stężenia FSH (1,14–91,1 mIU/ml, śr. 24,5 mIU/ml vs 7,7–196,4 mIU/ml, śr. 66,5 mIU/ml, p = 0,002), większe stężenia estradiolu (10,5–68,8 pg/ml, śr. 28,4 pg/ml vs 6,1–26,0 pg/ml, śr. 14,9 pg/ml, p = 0,005), AMH (0,0–3,11 ng/ml, śr. 0,8 vs 0,0–0,002 ng/ml, śr. 0,003 ng/ml, p = 0,001) i inhibiny B (0,0–110,0 pg/ml, śr. 29,1 pg/ml vs 0,0–11,0 pg/ml, śr. 1,06 pg/ml, p = 0,026). U trzech pacjentek z grupy SP bez zwiększonego stężenia FSH (FSH < 35 mIU/ml) stwierdzono zerowe stężenia AMH i inhibiny B. Kariotyp mozaikowy (nie 45,X) stwierdzono u 87,5% pa-cjentek z grupy SP i tylko u 47% pacjentek z grupy WP.

Wnioski

Ocena stężeń AMH i inhibiny B może być wnieść dodatkową wartość podczas oceny funkcji jajników u pacjentek z ZT. Małe stężenia tych markerów mogą wskazywać na ryzyko niewydolności jajników nawet u pacjentek, które rozpoczęły dojrzewanie samoistnie i u których nie stwierdzono hipogonadyzmu hipergonadotropowego.

Udostępnij
without publication fees