Zgodnie z teorią przywiązania Bowlby’ego emocjonalna więź matka–dziecko kształtuje się w pierwszym roku życia. Według założeń teorii neurorozwojowej depresji proces ten rozpoczyna się jednak znacznie wcześniej, bowiem doświadczenia emocjonalne z trzech okresów życia (okresu prenatalnego, wczesnego dzieciństwa i adolescencji) mają kluczowe znaczenie dla ujawnienia się choroby. Kształtujące się wówczas połączenia nerwowe tworzące zręby naszej osobowości bazują na przewadze układu limbicznego z ciałem migdałowatym i hipokampem nad „mózgiem racjonalnym” (kora czołowa). Naszym zdaniem istotne znaczenie w kształtowaniu się tych połączeń może mieć właśnie działanie opisanego w prezentowanym artykule układu oksytocyny jako „socjalnego peptydu” warunkującego naszą zdolność przywiązywania się do drugiego człowieka. Zdolność ta stanowi swoistą szczepionkę przeciwko depresji. Celem artykułu jest przedstawienie najnowszych doniesień związanych z rolą, jaką może odgrywać oksytocyna w etiologii i przebiegu zaburzeń depresyjnych nawracających. Dokonaliśmy przeglądu najnowszej literatury – głównie anglojęzycznej – wykorzystując do tego celu bazę Pubmed/MEDLINE (do 31.05.2018 r.). Przy wyszukiwaniu posłużyliśmy się terminami: zaburzenia depresyjne, oksytocyna, przywiązanie, relacja matka–dziecko. W analizie wykorzystaliśmy artykuły charakteryzujące się najwyższą poprawnością metodologiczną i merytoryczną.