Wstęp

Cukrzyca typu 1 w populacji pediatrycznej staje się poważnym problemem społecznym dotykającym coraz większą liczbę rodzin z małymi, niesamodzielnymi dziećmi. Polskie placówki oświatowe nie są przygotowane do opieki nad diabetykami. Nie ma w nich pielęgniarek, a to one, według obowiązującego prawa, mają zająć się uczniami z cukrzycą. Nauczyciele nie są przygotowani do opieki na uczniami z cukrzycą, nie istnieje także system obligatoryjnych, wystandaryzowanych szkoleń w ramach dokształcenia zawodowego w tej tematyce.

Cel pracy

Zbadanie opinii rodziców na temat jakości opieki nad uczniami chorymi na cukrzycę w przedszkolach i szkołach oraz porównanie wyników uzyskanych w 2013 r. oraz 2020 r.

Materiał i metody

Badania w formie ankiety zawierającej pytania zamknięte oraz pytania otwarte przeprowadzono dwukrotnie w 2013 r. (n = 602) oraz w 2020 r. (n = 604).

Wyniki

Nastąpiła nieznaczna pozytywna zmiana w opiece nad dziećmi z cukrzycą. W 2013 r. rodzice oceniali jakość opieki nad dziećmi z cukrzycą jako: złą – 13%, jako niewystarczającą – 68%, wystarczającą – 14%, dobrą – 5%, a w 2020 r. jako: złą – 11%, niewystarczającą – 54%, wystarczającą – 25,5%, dobrą – 10,5%. Pogłębił się problem braku regulacji prawnych oraz nieobecności w placówkach pielęgniarek, nie zostały zapewnione systemowo szkolenia personelu.

Wnioski

Konieczne jest systemowe rozwiązanie problemu, wprowadzenie obowiązkowych, wystandaryzowanych szkoleń, doprecyzowanie zakresu odpowiedzialności nauczycieli podejmujących się opieki nad dzieckiem z cukrzycą, wprowadzenie odpowiednich zmian legislacyjnych oraz objęcie regulacją pominiętych obecnie dzieci przedszkolnych.