POChP: tozorakimab skutecznie redukuje częstość zaostrzeń
Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) wiąże się ze znacznym ryzykiem zaostrzeń, które u wielu chorych występują pomimo stosowania optymalnego, skojarzonego leczenia wziewnego.
W patogenezie przewlekłego stanu zapalnego dróg oddechowych istotną rolę odgrywa zaburzenie szlaku interleukiny 33 (IL-33). Nową szansą terapeutyczną dla chorych obciążonych częstymi rzutami choroby może stać się tozorakimab – przeciwciało monoklonalne hamujące aktywność IL-33, aktualnie testowane pod kątem zdolności do trwałego ograniczania incydentów zaostrzeń.
W dwóch bliźniaczych badaniach 3. fazy (OBERON i TITANIA) wzięli udział dorośli chorzy na POChP, będący aktualnymi lub byłymi palaczami tytoniu. Do badania włączono wyłącznie chorych, którzy w poprzedzającym roku przebyli zaostrzenia pomimo stabilnej terapii podtrzymującej, przy czym kwalifikacja nie była uzależniona od wyjściowej liczby eozynofilów we krwi obwodowej. Uczestników przydzielono losowo do podskórnego podawania tozorakimabu w dawce 300 mg lub placebo co 4 tygodnie przez 52 tygodnie. Jako główne kryterium oceny przyjęto roczną częstość umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń.
Do badania OBERON włączono 877 chorych (446 w grupie leku i 431 w grupie placebo), natomiast do próby TITANIA zakwalifikowano 873 pacjentów (odpowiednio 438 oraz 435). W grupie byłych palaczy roczny wskaźnik umiarkowanych lub ciężkich zaostrzeń w badaniu OBERON wyniósł 1,34 w ramieniu tozorakimabu wobec 1,90 w grupie placebo (RR 0,71; 95 proc. CI: 0,57–0,88; P = 0,002), a w badaniu TITANIA – odpowiednio 1,37 vs 2,07 zdarzenia (RR 0,66; 95 proc. CI: 0,55–0,80; P < 0,001). Podobną zależność wykazano w całej populacji: w badaniu OBERON wskaźnik zaostrzeń wyniósł 1,41 wobec 2,00 (RR 0,70; P < 0,001), a w badaniu TITANIA 1,44 wobec 2,03 zdarzenia na rok (RR 0,71; P < 0,001). Częstość zdarzeń niepożądanych była zbliżona pomiędzy ramionami (w OBERON 70,4 proc. vs 77,2 proc., w TITANIA 80,1 proc. vs 79,8 proc.).
Zahamowanie szlaku IL-33 za pomocą tozorakimabu przynosi istotną klinicznie redukcję ryzyka umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń POChP. Skuteczność wykazana zarówno u byłych, jak i aktualnych palaczy – bez konieczności selekcji chorych pod kątem eozynofilii – potwierdza szeroki profil przeciwzapalny cząsteczki i pozycjonuje ją jako obiecującą opcję terapii biologicznej w zaawansowanej postaci choroby.
