Wstęp

Częstość występowania otyłości w populacji pediatrycznej znacznie wzrosła w ostatnich dziesięcioleciach. Do tej pory najrzadszym zaburzeniem metabolicznym związanym z otyłością była hiperglikemia, w tym cukrzyca. Celem pracy było porównanie częstości występowania stanów hiperglikemicznych rozpoznawanych na podstawie (1) doustnego testu tolerancji glukozy (OGTT) i (2) stężenia HbA1c oraz ocena częstości występowania hiperglikemii przy użyciu ciągłego monitorowania glikemii (CGM) u młodzieży z otyłością.

Materiał i metody

Badaniem objęto pacjentów w wieku 9–18 lat z otyłością (BMI ≥ 95. percentyl). Zmierzono wzrost, masę ciała, obwód talii; obliczono BMI i BMI Z-score; dojrzałość płciową oceniono w skali Tannera. Przeprowadzono OGTT; zmierzono stężenie HbA1c. Wykonano 6-dniowy retrospektywny, zaślepiony zapis CGM.

Wyniki

W grupie 143 dzieci (średnia wieku 13,4 roku) nasilenie otyłości narastało z wiekiem pacjentów (r = 0,36 i p < 0,0001). Otyłość brzuszną stwierdzono u 93,4% dzieci. Na podstawie OGTT u 18,8% badanych stwierdzono stany hiperglikemiczne, najczęściej upośledzoną tolerancję glukozy (16,1%). Nieprawidłową glikemię na czczo stwierdzono u 4 chorych (2,8%), a cukrzycę typu 2 u 2 chorych. Średnia HbA1c wyniosła 5,4%. Wartości HbA1c wahały się od 5,7 do 6,4% u 20,3% pacjentów; u żadnego pacjenta poziom HbA1c nie przekroczył 6,4%. U 27,6% pacjentów z HbA1c 5,7–6,4% zaobserwowano nieprawidłowości w OGTT (IGT 17,25%, IFG 6,9%, DM2 3,45%). Wystąpiła istotna rozbieżność między wynikami OGTT a HbA1c w diagnostyce stanów hiperglikemicznych (zgodność diagnoz – 69,92%). W CGM 1,4% odczytów było powyżej 140 mg/dl.

Wnioski

Stany hiperglikemiczne rozpoznaje się u blisko 20% dzieci z otyłością. Istnieją jednak istotne rozbieżności w diagnostyce zaburzeń glikemii za pomocą OGTT i HbA1c. Zgodność w diagnostyce stanów hiperglikemicznych osiągnięto tylko u 70% pacjentów. CGM może być przydatne w diagnostyce stanu przedcukrzycowego u osób z otyłością.