Wprowadzenie. Trądzik piorunujący (acne fulminans – AF) jest najcięższą postacią trądziku zwyczajnego. Występuje najczęściej u chłopców w wieku okołopokwitaniowym. Zmianom skórnym towarzyszą dolegliwości ogólnoustrojowe oraz odchylenia w badaniach laboratoryjnych.

Cel pracy. Przedstawienie pacjenta z wywiadem trądziku zwyczajnego, u którego po 6 tygodniach leczenia izotretynoiną doszło do gwałtownego zaostrzenia zmian trądzikowych.

Opis przypadku. Mężczyzna 38-letni z wywiadem trądziku zwyczajnego został przyjęty do Kliniki z powodu zmian o charakterze AF z towarzyszącą gorączką, utratą masy ciała i bólami mięśniowo-stawowymi, które rozwinęły się w trakcie terapii izotretynoiną. W badaniach laboratoryjnych obserwowano niedokrwistość oraz podwyższenie wykładników stanu zapalnego. Uzyskano częściową poprawę stanu miejscowego oraz ustąpienie dolegliwości ogólnych po włączeniu glikokortykosteroidoterapii. Próba dołączenia izotretynoiny spowodowała ponownie dolegliwości bólowe kręgosłupa. W leczeniu zastosowano limecyklinę, co skutkowało poprawą kliniczną.

Wnioski. Trądzik piorunujący jest rzadkim powikłaniem terapii izotretynoiną. Ze względu na współistnienie objawów ogólnoustrojowych i ryzyko rozwoju szpecących blizn niezbędne jest postawienie szybkiej diagnozy klinicznej oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia.