Wstęp

Ogłoszona przez WHO w marcu 2020 r. pandemia choroby koronawirusowej 2019 (COVID-19) wpłynęła na wiele aspektów naszego życia. Aktualna sytuacja epidemiologiczna może mieć dodatkowy wpływ na pogłębienie problemów z rozpoznawaniem cukrzycy typu 1 (T1D) i opóźnienie rozpoczęcia leczenia, a w konsekwencji zwiększenia ryzyka rozwoju cukrzycowej kwasicy ketonowej (DKA).

Cel pracy

Ocena i porównanie ciężkości i częstości występowania DKA w okresie od marca do maja 2019 r. oraz w czasie epidemii COVID-19 od marca do maja 2020 r. w grupie dzieci z nowo rozpoznaną cukrzycą.

Materiał i metody

Dokonano analizy przypadków nowo rozpoznanej T1D u dzieci hospitalizowanych na naszym oddziale w analogicznych okresach. Ciężkość DKA była określona w oparciu o definicję ISPAD.

Wyniki

Analizą objęto łącznie 86 dzieci: 34 w grupie z 2020 r. i 52 w grupie z 2019 r. odpowiednio w średnim wieku 9,90 ±4,9 vs 9,59 ±4,7 lat ze średnią HbA1c odpowiednio 12,9 ±2,4 vs 11,5 ±2,2%. W badanym okresie 2020 r. częstość DKA była o 12 punktów procentowych większa w porównaniu z poprzednim rokiem (52,94% vs 40,38%; p = 0,276).  Przy przyjęciu (2020 vs 2019) 32,35% vs 11,54% przypadków spełniało kryteria ciężkiej DKA (p = 0,026), 17,65 vs 13% umiarkowanej (p = 0,759) i 2,94 vs 15,38% łagodnej (p = 0,081).  U żadnego z analizowanych pacjentów nie rozpoznano COVID-19.

Wnioski

Związana z pandemią COVID-19 zmiana w funkcjonowaniu społeczeństwa i opieki zdrowotnej wpłynęła na wzrost częstości DKA w przebiegu nowo rozpoznanej cukrzycy typu 1 u dzieci o 12 punktów procentowych wraz ze zwiększeniem odsetka ciężkich przypadków. Regularna edukacja całego społeczeństwa o objawach cukrzycy mogłaby wpłynąć na szybsze rozpoznawanie choroby i redukcję częstości DKA.