Marzena Demska - artykuły i informacje

Dodane 16.12.2011

Nastawienie osób z nieswoistym zapaleniem jelit do żywności zawierającej składniki bioaktywne

Cel : Określenie opinii osób z nieswoistym zapaleniem jelit na temat żywności zawierającej składniki bioaktywne. Materiał i metody : Badania, które przeprowadzono w 2011 r., objęły grupę 140 osób z nieswoistym zapaleniem jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna) i 200 osób zdrowych, w przedziale wiekowym 20–70 lat. Zastosowano metodę ankiety bezpośredniej, wykorzystując kwestionariusz o strukturze zamkniętej. Wyniki : Stwierdzono, że 27% osób z chorobą Leśniowskiego- -Crohna, w wieku powyżej 45 lat, zgadza się z dodawaniem składników bioaktywnych do żywności, podczas gdy wśród osób młodszych już 70% jest przekonana o konieczności obecności takiej żywności na rynku. Ponad 90% wszystkich ankietowanych, niezależnie od wieku czy jednostki chorobowej, uważa, że żywność bioaktywna powinna być poddawana wiarygodnym badaniom przed wprowadzeniem na rynek oraz powinna zawierać na etykiecie czytelne informacje o obecności składników bioaktywnych. Deklarując chęć zakupu tych produktów, ponad połowa osób uzależnia ją od preferowanych (niezmienionych) cech sensorycznych. Zaledwie 30% osób poniżej 45. roku życia, a 14% powyżej 45. roku życia uzależniało chęć zakupu tych produktów od ciekawego i nieznanego smaku, zapachu czy wyglądu.

Dodane 16.12.2011

Rola przewodu pokarmowego w regulacji stężenia hormonu głodu – greliny – u pacjentów żywionych pozajelitowo i dojelitowo

Wstęp : Grelina jest hormonem peptydowym wydzielanym głównie w żołądku. Jej stężenie zwiększa się w okresie głodu, natomiast zmniejsza się po przyjęciu pokarmu. Cel: Ocena wpływu żywienia poprzez przewód pokarmowy i żywienia dożylnego na stężenie greliny w surowicy oraz wpływu parametrów antropometrycznych, biochemicznych i realizowanej podaży kalorycznej na stężenie tego hormonu. Materiał i metody : Badaniami objęto 124 pacjentów hospitalizowanych w Szpitalu Uniwersyteckim nr 1 w Bydgoszczy, żywionych pozajelitowo (grupa I; n = 78) lub dojelitowo (grupa II; n = 46). U pacjentów oceniono masę ciała, wskaźnik masy ciała ( body mass index – BMI), obliczono należną masę ciała ( ideal body weight – IBV), zapotrzebowanie energetyczne metodą Harissa-Benedicta zarówno dla obecnej masy ciała, jak i IBV, podaż kaloryczną, stosunek podaży kalorycznej do oszacowanego zapotrzebowania, podaż glukozy, lipidów, białka oraz obecne stężenia glukozy, triglicerydów i albumin w surowicy. Stężenie greliny oznaczono testem Elisa. Wyniki : Średnie stężenie greliny w grupie I wynosiło 194,277 pg/dl (mediana 159,776 pg/dl, zakres wartości 12,1–925,310 pg/dl), natomiast w grupie II – 219,978 pg/dl (mediana 272,19 pg/dl, zakres wartości 35,0–790,8 pg/dl). Różnice były nieistotne statystycznie (p = 0,5547). Wykazano istotną statystycznie odwrotną zależność stężenia greliny od podaży glukozy oraz stężenia w surowicy triglicerydów i białka całkowitego. Nie wykazano natomiast istotnych statystycznie korelacji w stosunku do podaży kalorycznej, podaży białka, lipidów oraz stężenia glukozy w surowicy. Wnioski: Żywienie poprzez przewód pokarmowy i dożylne powoduje analogiczną stymulację wydzielania greliny w przewodzie pokarmowym. Stężenie tego hormonu w surowicy ujemnie koreluje z masą ciała i BMI. Zmniejszone stężenie greliny (uczucie sytości) wiąże się z podażą glukozy oraz dużymi stężeniami białka i lipidów w surowicy, nie stwierdzono natomiast zależności stężenia hormonu od realizowanej podaży kalorycznej.

Dodane 16.12.2011

Chory z zespoleniem przełykowo-dwunastniczym po całkowitym wycięciu żołądka z powodu raka – 22-letnia obserwacja

Około 95% wszystkich nowotworów żołądka stanowi rak. W Polsce odnotowuje się rocznie ok. 5246 nowych zachorowań. Jedyną skuteczną metodą leczenia jest postępowanie chirurgiczne, które może być połączone z chemioterapią czy też radioterapią. Proponowanych jest kilkadziesiąt różnych sposobów odtworzenia ciągłości przewodu pokarmowego po całkowitym wycięciu żołądka z powodu raka. Celem doniesienia jest przedstawienie chorego, u którego w 1989 r. w II Klinice Chirurgii Ogólnej i Gastroenterologicznej, po całkowitej resekcji żołądka z powodu raka, wykonano zespolenie przełykowo-dwunastnicze sposobem „koniec do końca”. Warunki anatomiczne pozwalające na zespolenie przełyku z dwunastnicą „koniec do końca” występują niezwykle rzadko. W piśmiennictwie spotyka się pojedyncze przypadki. W niniejszej pracy przedstawiono piśmiennictwo dotyczące problemów związanych z całkowitym wycięciem żołądka.

Dodane 16.12.2011

Zmiany patologiczne na błonie śluzowej jamy ustnej w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna – opis dwóch przypadków

Choroba Leśniowskiego-Crohna należy do grupy przewlekłych, nieswoistych chorób zapalnych jelit o wieloczynnikowej i nie w pełni poznanej etiologii. Poza typowymi objawami brzusznymi w przebiegu schorzenia obserwuje się także manifestacje pozajelitowe, zlokalizowane m.in. w jamie ustnej. Celem pracy było przedstawienie zmian na błonie śluzowej jamy ustnej występujących u dwóch pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Opisano obraz kliniczny zmian w jamie ustnej, wyniki badań dodatkowych i postępowanie lecznicze u dwóch dorosłych osób z tym schorzeniem. Do opisanych zmian patologicznych na błonie śluzowej jamy ustnej u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna należały owrzodzenie i obrzęk błony śluzowej z brukowaniem powierzchni. Zmiany w jamie ustnej w przebiegu tego schorzenia mogą być zarówno objawem choroby, jak i wynikać z powikłań długotrwałej ogólnoustrojowej terapii farmakologicznej.

Dodane 31.08.2011

Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego u dzieci jako następstwo jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych – opis dwóch przypadków

Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego charakteryzuje się odczynem zapalnym i demielinizacją w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, które są następstwem chorób zakaźnych lub szczepień. Występuje bardzo rzadko, częściej u dzieci niż u dorosłych, zwykle kończy się pełnym wyzdrowieniem, ale może prowadzić do zgonu lub powodować odległe następstwa. Diagnoza choroby jest trudna i wymaga głównie różnicowania ze stwardnieniem rozsianym; najbardziej pomocne dla rozpoznania jest badanie za pomocą rezonansu magnetycznego. W ostrym okresie choroby postępowanie z wyboru stanowi steroidoterapia. W pracy przedstawiono dwa przypadki ADEM (u 6-letniego chłopca i 5-letniej dziewczynki) o niejasnej etiologii, będące następstwem jałowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Dodane 31.08.2011

Rola badań obrazowych układu nerwowego w diagnostyce stwardnienia rozsianego u dzieci

Stwardnienie rozsiane (SR) u dzieci od kilku lat budzi coraz większe zainteresowanie. Początki choroby przed 16. rokiem życia stwierdza się nawet u ponad 10% chorych na SR. Choroba u dzieci przebiega jednak inaczej niż u osób dorosłych, inny jest również obraz badań obrazowych za pomocą rezonansu magnetycznego. Z tych względów SR w pediatrycznej grupie wiekowej wymaga także uwzględnienia odmiennych schorzeń w diagnostyce różnicowej. W ostatnich latach zaproponowano odrębne kryteria rozpoznania SR u dzieci. W niniejszej pracy przedstawiono przegląd aktualnych danych dotyczących epidemiologii, patogenezy oraz diagnostyki obrazowej SR u dzieci.

Dodane 31.08.2011

Padaczka a cytokiny prozapalne. Immunomodulujące właściwości leków przeciwpadaczkowych

Padaczka należy do chorób układu nerwowego o złożonym i wieloczynnikowym podłożu. Wiele dowodów wskazuje na udział układu immunologicznego w mechanizmach powstawania napadów padaczkowych. W licznych zwierzęcych modelach padaczki napady drgawkowe indukowane chemicznie lub elektrycznie prowadzą do aktywacji komórek glejowych i zwiększonej ekspresji cytokin prozapalnych (IL-1β, TNF-α, IL-6). Z badań wynika, że układ IL-1 β /IL-1Ra może modulować aktywność drgawkową w odniesieniu do pobudliwości neuronalnej, a egzogenna IL-1 β charakteryzuje się właściwościami prodrgawkowymi. Działanie IL-6 i TNF-α ma złożony charakter (efekty zarówno pobudzania, jak i hamowania napadów drgawkowych zależne m.in. od ich stężenia oraz typu receptorów zaangażowanych w odpowiedź). W pracy przedstawiono przegląd danych dotyczących potencjalnej roli cytokin prozapalnych w patogenezie napadów padaczkowych i wskazano na wpływ leków przeciwpadaczkowych na stężenie cytokin.

Dodane 31.08.2011

Poczucie koherencji a ryzyko rozwoju depresji u chorych na ostrą białaczkę

Opiane badanie, przeprowadzone w grupie chorych leczonych z powodu ostrej białaczki, miało na celu określenie zależności pomiędzy poczuciem koherencji (SOC) a depresją; zweryfikowanie hipotezy o postulowanej stałości SOC w warunkach ostrego stresu w trakcie diagnostyki i chemioterapii w okresie pierwszych 3 miesięcy leczenia hematologicznego; określenie wpływu SOC i depresji na rokowanie co do rocznego przeżycia chorych na białaczkę. Stwierdzono, że wysokie SOC na początku leczenia oraz jego rosnąca wartość w okresie kolejnych 2 miesięcy obserwacji mogą być korzystnym czynnikiem prognostycznym braku rozwoju depresji u chorych na ostrą białaczkę. Nie ma związku pomiędzy SOC, brakiem lub obecnością objawów depresyjnych u chorych na białaczkę a rokowaniem co do rocznego przeżycia.

Dodane 31.08.2011

Czy na pewno zespół Aspergera? – opis przypadku

Zespół Aspergera charakteryzuje się upośledzeniem dwustronnej komunikacji słownej i pozasłownej, niechęcią do zaakceptowania zmian, brakiem giętkości myślenia oraz bardzo szczególnymi, ograniczonymi zainteresowaniami. Część autorów uznaje zespół Aspergera za łagodniejszą formę autyzmu, nie traktując go jako odrębnej jednostki nozologicznej. U osób z zespołem Aspergera występują typowe dla autyzmu odchylenia i deficyty w kontaktach i umiejętnościach społecznych oraz powtarzające się lub uporczywe zachowania. Celem pracy jest wykazanie trudności związanych z różnicowaniem zespołu Aspergera od innych jednostek chorobowych oraz przedstawienie zastosowania baterii testów do badania funkcji językowych i komunikacyjnych prawej półkuli mózgu autorstwa Karen L. Bryan w adaptacji E. Łojek ( The Right Hemisphere Language Battery – RHLB-PL) w procesie diagnozowania pacjentów z podejrzeniem tego syndromu.

Dodane 31.08.2011

Zaburzenia języka, mowy i komunikacji w chorobie Parkinsona

Choroba Parkinsona jest schorzeniem neurodegeneracyjnym, występującym najczęściej u osób starszych, które wpływa na funkcje motoryczne, wykonawcze i neuropsychologiczne chorego. Zaburzenia języka i mowy dotyczą nawet 89% pacjentów, ale tylko 3% z nich poddanych jest leczeniu. W artykule przedstawiono zaburzenia języka, mowy i komunikacji w przebiegu ChP, wraz z ich artykulacyjnymi, oddechowymi, akustycznymi i pragmatycznymi aspektami. Opisano także możliwości leczenia (farmakologiczne, stereotaktyczne oraz terapie behawioralne), ze szczególnym uwzględnieniem Lee Silverman Voice Treatment (LSVT), metody behawioralnej, której protokół każe skupić się na zwiększeniu głośności mowy oraz zmianie percepcji tej cechy u samego chorego.