Niski poziom HDL-C niezależnym markerem ryzyka uszkodzenia nerek w cukrzycy typu 2

Nowe badanie pokazuje, że niski poziom cholesterolu HDL u pacjentów z cukrzycą typu 2 zwiększa ryzyko ciężkich powikłań nerkowych. Wyniki sugerują, że HDL-C może być ważnym, niezależnym markerem progresji choroby nerek.

Dyslipidemia jest uznanym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego w cukrzycy typu 2 (DM2). Jednak jej wpływ na postęp przewlekłej choroby nerek pozostaje nie do końca zdefiniowany. Mimo że niskie stężenie cholesterolu HDL łączono z ryzykiem nefropatii, nie było jasne, czy przekłada się ono bezpośrednio na najpoważniejsze następstwa choroby. Lukę tę wypełnia nowe badanie prospektywne opublikowane w „BMJ Open Diabetes Research & Care”.

Badacze przeanalizowali dane 1033 pacjentów z DM2, obserwując ich przez medianę 5,3 roku. Celem było uchwycenie wystąpienia poważnych zdarzeń nerkowych (zdefiniowanych jako spadek eGFR o co najmniej 50% lub wystąpienie niewydolności nerek wymagającej leczenia nerkozastępczego), a także ocena śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny.

Wyniki wskazują na kluczową rolę HDL-C. Po uwzględnieniu licznych zmiennych klinicznych, pacjenci z najniższymi wartościami HDL-C (<42 mg/dL) byli obarczeni znacząco wyższym ryzykiem w porównaniu do grupy z prawidłowymi wynikami. Ryzyko wystąpienia krytycznych zdarzeń nerkowych wzrosło u nich ponad 2,5-krotnie (HR 2,61), a ryzyko zgonu ponad 2-krotnie (HR 2,27). Co ciekawe, inne analizowane parametry lipidowe – w tym trójglicerydy (TG), cholesterol LDL czy stosunek TG/HDL-C – nie wykazały w tym badaniu istotnego statystycznie związku z progresją choroby nerek ani śmiertelnością.

Dla praktyki klinicznej oznacza to, że niski poziom HDL-C powinien być traktowany jako istotny, niezależny sygnał ostrzegawczy. Może on służyć do identyfikacji pacjentów z cukrzycą szczególnie narażonych na szybką utratę funkcji nerek, nawet jeśli inne parametry lipidowe wydają się kontrolowane.