Wypisywali tylko recepty, nie leczyli
123RF
Małżeństwu lekarzy neurologów zarzucono wielokrotne orzekanie o stanie zdrowia pacjentów, w sytuacji gdy wystawiali jedynie recepty bez ich zbadania. Kluczem był brak uznania, że teleporada może być przeprowadzona, gdy nie ma innej możliwości udzielenia pomocy medycznej. Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej orzekł, że kara zawieszenia prawa wykonywania zawodu nie zostanie wstrzymana, a kasacja będzie rozpoznana w późniejszym terminie.
Jak pisze portal Prawo.pl, problemem w tej sprawie było rozstrzygnięcie, czy możliwe jest zawieszenie wykonania kary dyscyplinarnej wobec dwojga lekarzy specjalistów, którzy w sposób rażący sprzeniewierzyli się etyce zawodu. Jak wskazał obrońca, mają oni troje małoletnich dzieci, a zawieszenie wykonywania zawodu pozbawi ich źródła utrzymania.
Obwiniony lekarz przed wykonaniem kary był aktywnym neurochirurgiem, prowadzącym pacjentów wymagających ciągłości leczenia po zabiegach operacyjnych. Natomiast lekarka jest neurologiem posiadającym szczególne kwalifikacje, w tym licencję uprawniającą do badań z zakresu diagnostyki elektrofizjologicznej.
Drakońska kara
Naczelny Sąd Lekarski orzeczeniem z 16 kwietnia 2026 r. zmienił i złagodził karę wymierzoną w I instancji. Lekarzowi skrócił zawieszenie lekarza w prawie wykonywania zawodu, w rezultacie został zawieszony na okres dwóch lat, a lekarka na trzy lata. W kasacji do Sądu Najwyższego obrońcy obwinionych zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu kasacji stwierdzono, że w postępowaniu występują obie przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia, wskazane przez Sąd Najwyższy. Chodziło o to, że zastosowana wobec obwinionych kara w postaci zawieszenia prawa wykonywania zawodu ma charakter niezwykle surowy. Jest to niemalże najsurowsza kara przewidziana przez art. 83 ust. 1 ustawy o izbach lekarskich. Nawet Naczelny Sąd Lekarski wskazał, że orzeczona kara jest niezwykle surowa.
Obrońca akcentował, że orzeczenie tak surowej kary wobec obwinionych będzie miało istotny wpływ na dalszy przebieg ich kariery zawodowej. Zawieszenie obwinionych w prawie wykonywania zawodu uniemożliwi im doskonalenie umiejętności praktycznych, spowoduje ostracyzm w środowisku lekarskim.
– Wykonanie drakońskiej kary powinno być nadzwyczaj ostrożne – podkreślał obrońca. Zwrócił również uwagę, że orzeczona sankcja będzie miała wpływ nie tylko na samych obwinionych, ale również na prowadzonych przez nich pacjentów. Wykonanie kary pozbawi obwinionych kontaktu z prowadzonymi pacjentami, spowoduje przerwanie terapii wdrożonych przez lekarzy. Wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia uzasadniony jest również przez charakter i ciężar gatunkowy zarzutów kasacji.
W kasacji zarzucono naruszenie przepisów, które tworzą normy o charakterze gwarancyjnym, a w konsekwencji proces dyscyplinarny obwinionych nie nosił przymiotu rzetelnego procesu. Organy postępowania dyscyplinarnego lekarzy dopuściły się wielu naruszeń zarówno o charakterze materialnoprawnym, jak i procesowym, co skutkowało błędami związanymi z wydaniem orzeczenia.
Niewłaściwy skład sądu
Orzeczenie Naczelnego Sądu Lekarskiego, jak stwierdzono, jest również orzeczeniem niesprawiedliwym między innymi przez „rażącą niewspółmierność kary.” Obrońca obwinionych w uzasadnieniu wywiedzionej przez siebie kasacji wskazał, że: „Już pierwszy zarzut kasacyjny – niewłaściwy skład sądu – jest wystarczający do uchylenia zaskarżonego orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego z 16 kwietnia 2026 roku”.
Dwukrotne wyznaczenie lekarzy do składu orzekającego, w sytuacji gdy – za wyjątkiem pierwotnie wyznaczonego przewodniczącego – żadna z pierwotnie wyznaczonych osób nie złożyła rezygnacji z udziału w składzie ani nie mogła być obecna z powodów rodzicielskich, prawnych, losowych bądź zdrowotnych, już powinno spowodować uwzględnienie kasacji. Co więcej – zdaniem obrony – utrzymywanie drakońskich i niesprawiedliwie orzeczonych kar zawieszenia w prawie wykonywania zawodu wyłącza ich od wykonywania zawodu lekarza.
Obrona argumentowała, że tak długotrwały brak praktyki w wykonywaniu zawodu lekarza uniemożliwi w praktyce powrót do wykonywania zawodu w ramach posiadanych specjalizacji. Obwiniona jest doświadczonym neurologiem i ma stopień doktora nauk medycznych, zaś obwiniony jest neurochirurgiem (również ma stopień doktora nauk medycznych) i każdy miesiąc niewykonywania zabiegów ma wpływ na jego dalszą karierę neurochirurgiczną. Jak wskazywała obrona, biorąc pod uwagę konieczność oczekiwania na rozpatrzenie kasacji, nawet kilkanaście miesięcy, dla obwinionych oznacza to brak możliwości powrotu do zawodu i ruinę majątkową.
Sąd Najwyższy nie wstrzymuje wykonania
W pierwszej kolejności sędzia sprawozdawca podkreślił, że Naczelny Sąd Lekarski zmiarkował karą wymierzoną obwinionemu przez sąd dyscyplinarny pierwszej instancji. Natomiast ocena zarzutu kasacji, jako argument za wstrzymaniem wykonania orzeczenia sądu dyscyplinarnego, co do zasady jest przedwczesna, jako że nie powinna wyprzedzać rozpoznania kasacji.
Zdaniem sędziego wstępnie kontrola w kasacji zarzutów nie wskazuje, aby można było jednoznacznie przyjąć, że sposób dokonanej przez sąd odwoławczy kontroli zaskarżonego orzeczenia naruszył wskazane przepisy prawa, i to w takim stopniu, który wymagany jest dla skuteczności kasacji.
– Zastrzec trzeba, że powyższa ocena dokonana została wyłącznie na potrzeby rozpoznania wniosków o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, a ostatecznej oceny w tym zakresie dokona Sąd Najwyższy na rozprawie kasacyjnej – podkreślił sędzia sprawozdawca.
