Wpływ terapii modulatorowej na odporność przeciwgrzybiczą w mukowiscydozie
Wprowadzenie terapii trójlekowej (ETI), korygującej działanie białka CFTR, przyniosło istotną poprawę rokowania u części pacjentów z mukowiscydozą.
Najnowsze doniesienia wskazują jednak, że korzyści kliniczne wykraczają poza klasyczne parametry płucne, obejmując również modyfikację odpowiedzi organizmu na zakażenia grzybicze wywołane przez Aspergillus fumigatus.
Retrospektywna analiza kohortowa wykazała, że wdrożenie leczenia modulatorowego wiąże się z wyraźnym obniżeniem poziomu biomarkerów serologicznych specyficznych dla kropidlaka (IgE, IgG). Obserwacji tej towarzyszyła istotna redukcja zapotrzebowania na farmakoterapię przeciwgrzybiczą oraz kortykosteroidy systemowe, sugerując lepszą kontrolę choroby.
Badania molekularne na komórkach nabłonka oskrzelowego pozwoliły zrozumieć mechanizm leżący u podstaw tych zmian. Wykazano, że w przebiegu mukowiscydozy odpowiedź interferonowa (typu I i III) na antygeny grzybicze jest fizjologicznie osłabiona. Zastosowanie terapii ETI prowadzi do częściowego przywrócenia funkcjonalności tej ścieżki sygnałowej, ponownie dając komórkom zdolność do uruchomienia obrony przeciwdrobnoustrojowej.
Dodatkowo eksperymenty in vitro ujawniły potencjał terapeutyczny egzogennego interferonu lambda (IFNλ1). Jego podanie stymulowało neutrofile pobrane od pacjentów do efektywniejszej eliminacji patogenu, bez nasilenia efektu stresu oksydacyjnego ani nadmiernego tworzenia zewnątrzkomórkowych pułapek neutrofilowych (NETs).
eBioMedicine
